พากองทัพใหญ่เหยียบย่ำทำลายเขาเหอหลัน”
หวามู่หลันถอนหายใจ “เจ้ารู้จักแต่ความเลือดร้อนในใจ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเบื้องหลังของความเลือดร้อนหมายถึงความตาย? เบื้องหลังของความตายหมายถึงความเศร้าเสียใจของคนมากมาย ภูเขาแม่น้ำพังทลาย คนในครอบครัวตายจาก? น้องพี่ ถ้าพี่ตายในสนามรบเจ้าจะเป็นอย่างไร ท่านพ่อกับท่านแม่จะเป็นอย่างไร อีกอย่าง คนโหรวหรานไม่ได้ถูกล้างบางง่ายขนาดนั้น? ถ้าล้างบางได้ก็ดี…แต่กลัวว่าล้างบางไม่หมด สายลมใบผลิพัดมาอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะเกิดสงครามอีก คนที่ตายก็ยังเป็นชาวบ้านอย่างพวกเรา”
น้องชายผงะไป จากนั้นส่ายหน้าราวกับกลองป๋องแป๋ง “ไม่มีทาง พี่เก่งที่สุด ไม่ตายหรอก”
“ถ้าหากล่ะ?”
“หยุดพูด ข้าเจ็บ…”
“เจ้ามีพี่ เจ้าเจ็บแทนพี่ได้ เช่นนั้นครอบครัวทหารที่สู้จนตัวตายเหล่านั้นล่ะ? พวกเขาไม่เจ็บหรือ? จำไว้นะ ไม่ว่าเมื่อไร สงครามไม่ใช่วิธีเดียวที่แก้ปัญหาได้ แต่เป็นการปกป้องชีวิตและสันติภาพในตอนสุดท้ายต่างหากที่สำคัญที่สุด…เทียบกับสันติภาพแล้ว บางครั้งก็อดทนบ้าง นั่นคือชัยชนะ ไม่ใช่ความอ่อนแอ แน่นอนถ้าอีกฝ่ายรนหาที่ตาย สงครามจะทำให้พวกมันเข้าใจถึงความล้ำค่าของสันติภาพ ฮ่องเต้ห่วงใยเกียรติมากกว่าประชาชน ฮ่อง
