นี้ไม่ว่าใครก็เป็นจุดแสงสว่างในอำเภอเมือง มิหนำซ้ำยังมาพร้อมกันห้าคน?
“อาจารย์ ตอนนี้เราจะไปที่ใด?” เด็กแดงมองโรงภาพยนตร์ข้างหน้าพลางถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว
ฟางเจิ้งคำนวณเวลาแล้วยังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมงถึงจะเริ่มฉายภาพยนตร์ เลยตอบไปว่า “เข้าไปรอข้างในก่อนเถอะ ถึงเวลาแล้วค่อยเข้าไปดู”
แม้จะยังไม่ได้ดูภาพยนตร์ ทว่าแค่เข้าโรงภาพยนตร์ เจ้าพวกนี้มาเป็นครั้งแรกก็ตื่นเต้น ในมุมมองพวกมัน เข้าโรงภาพยนตร์ก็เท่ากับดูหนังแล้ว เหมือนๆ กัน
ฟางเจิ้งไม่ได้อธิบายให้พวกมันฟัง เขาใช้มือถือหางกระรอก ให้ลิงดูเด็กแดงกับหมาป่าเดียวดาย เดินทีละก้าวอย่างระมัดระวัง กันไม่ให้เจ้าพวกนี้ทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า
ดีที่เจ้าพวกนี้เรียนรู้จากนิสัยคนว่าเวลานี้ไม่ควรก่อเรื่อง จึงพยายามไม่ให้ตนทำอะไรแปลกๆ แต่แม้จะเป็นอย่างนั้นก็ยังเรียกสายตาประหลาดใจตลอดทาง ขณะเดียวกันยังเกิดความวุ่นวายไม่น้อย หน่วยรักษาความปลอดภัยถือไม้ตะบองเตรียมลงมือตลอดเวลา ผู้ใหญ่กอดลูกไว้แน่น ไม่ว่าลูกจะร้องไห้อย่างไรก็ยังรักษาระยะห่างจากฟางเจิ้ง…
ฟางเจิ้งทำเป็นมองไม่เห็นตรงนี้ เขาเดินมาที่หน้าลิฟต์ ตามคนหลายคนเข้าลิฟต์ไปพร้อมกัน
ฟางเจิ้งสัมผัสได้ชัดเจนว่าหมาป่าเดียวดาย ลิง
