้พระคัมภีร์หนึ่งตู้!”
“ไม่ใช่มั้ง ฉันมีบุญกุศลตั้งเยอะ นายให้ตู้มาเนี่ยนะ? นี่ไม่เห็นดีกว่าระฆังใหญ่หย่งเล่อเลย?” ฟางเจิ้งใกล้จะบ้าแล้ว ลำบากสะสมบุญกุศลมาตั้งนาน แต่สุดท้ายให้ตู้เขา ไม่พอใจ! ไม่พอใจมาก! เขาสงสัยยิ่งว่าจะถูกระบบแอบกินบุญกุศลไปหรือไม่
“ไม่พอใจ?” ระบบถาม
“ต้องไม่พอใจอยู่แล้ว!” ฟางเจิ้งตอบอย่างมีเหตุผล
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะคืนสินค้าให้ ว่ายังไง?” ระบบว่า
“นายเป็นคนดีขนาดนี้เลย?” ฟางเจิ้งถามพลางกวาดสายตามองคำแนะนำของตู้พระคัมภีร์ สรุป…
ตู้พระคัมภีร์ ‘ทุกสัปดาห์จะมีคัมภีร์กำเนิดหนึ่งเล่ม คัมภีร์เป็นคัมภีร์แท้จริงเขาคุนหลุน คัมภีร์ไม่เสียหาย ห้ามเผยแพร่สู่ภายนอก!’
อ่านถึงตรงนี้ลูกตาฟางเจิ้งแทบจะถลนออกมา! เขาเป็นหลวงจีนมานานหลายปี คัมภีร์ที่พอเข้าท่าในมือก่อนหน้านี้ก็มีแค่วัชรสูตรครึ่งเล่ม ต่อมาจับได้คัมภีร์ฉบับสมบูรณ์ เขามองว่าเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าแล้ว ศึกษาทุกคืนวัน! และนี่คือคัมภีร์ทั้งหมดของเขา!
แม้ฟางเจิ้งจะอ่านคัมภีร์ในอินเทอร์เน็ตได้ ทว่าพอได้อ่านคัมภีร์แท้จริงเขาคุนหลุนแล้ว พอมาเทียบกับคัมภีร์โลกนี้ก็ไม่อาจเปรียบกันได้! ความต่างระหว่างสองสิ่งราวกับหนังสือเด็กกับวิทยานิพนต์ปริญญาโท ต่าง
