่ง ดื่มไปเยอะ คุยโม้หนักไป ต้องล้มละลายแน่ๆ…”
ฝานชิงเข้ามาใกล้ พูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “นายจะทุกข์ไปทำไม? ถ้าไม่อย่างนั้นไปพูดกับผู้ใหญ่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านไม่ถือสาหรอก”
“พูดอะไร? ใครจะเปลี่ยนใจหมาน้อยคนอื่นได้ ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ? อย่างมากก็ไปเที่ยวไม่ได้สองปี ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งใจเรียนแกะสลักแล้วกัน!” ก่วนเสียงเฟิงกัดฟันพูด
ฝานชิง “นายคงไม่เอาจริงหรอกนะ?”
“นายว่าไงล่ะ? ฝีมือการแกะสลักดีแบบนี้มันคุ้มที่ฉันจะลงทุน” ก่วนเสียงเฟิงตอบ
“ฉันก็คิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่คิดแบบนี้เสียอีก” ฝานชิงยิ้มเช่นกัน
“เหอะๆ ถ้าอย่างนั้นจากนี้เราเป็นพี่น้องกันแล้ว” ก่วนเสียงเฟิงเอ่ย
ฝานชิงพยักหน้า
ก่วนเสียงเฟิง “เป็นพี่น้องกันแล้ว นายก็ช่วยฉันซักผ้าทีนะ? ไม่ได้ให้ซักฟรีๆ ฉันออกเงินค่าข้าวให้”
ฝานชิง “…”
ขณะเดียวกัน ขาเป๋หม่าลุกจากเตียงนานแล้ว ทานอาหารเช้า ขึ้นเขาไปอย่างว่าง่าย
ฟางเจิ้งเพิ่งเปิดประตูก็เห็นขาเป๋หม่ายืนยิ้มซื่อๆ อยู่หน้าประตู เขาเองก็จนปัญญา วัดตามอายุแล้ว ขาเป๋หม่าเป็นผู้อาวุโสของฟางเจิ้ง ตอนเด็กฟางเจิ้งยังเคยแอบขโมยไข่ไก่บ้านขาเป๋หม่า สรุปคือถูกจับได้เมื่อไม่นานมานี้เอง จึงถูกตีไปหนึ่งชุด…
ตอนนี้กลับมาเป็นแบบ
