ยแล้วยังกอดวิชาพวกนี้เข้าโลงศพไป แล้วให้อาชีพนี้สูญเสียบางสิ่งไปอีก? ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมประวัติศาสตร์หลายพันปีของเราที่เห็นๆ อยู่ว่ามีหลายสิ่งที่นำหน้า แต่กลับเสื่อมลงเรื่อยๆ สู้พวกแอบเรียนไม่ได้ ถ้าไม่แอบจริงๆ ก็ไม่ได้เรียนอะไรเลย!”
เจียงโจวได้ยินดังนั้นก็หน้าแดง…พูดด้วยความเขินและละอายใจ “เอ็งพูดถูก ถ้าข้ายังทำแบบนี้ เช่นนั้นข้าก็เป็นนักโทษ”
“อมิตาพุทธ ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขตกลับใจคือฟากฝั่ง ยินดีกับประสกด้วย” ฟางเจิ้งประนมสองมือ
เจียงโจวแสดงความเคารพกลับ “ขอบคุณหลวงพี่มากครับที่เตือนสติ ผมตัดสินใจแล้วว่าพอกลับไปจะเขียนทุกอย่างที่ผมเป็นออกมา พิมพ์หนังสือถ่ายทอดออกไป” พูดจบ เจียงโจวพูดกับก่วนเสียงเฟิง ฝานชิงและชิวเสี่ยวเยี่ย “พวกเอ็งก็ไม่ต้องแย่งตำแหน่งศิษย์เอกอะไรแล้ว ขอแค่พวกเอ็งเป็นนักเรียนข้า ขอแค่พวกเอ็งอยากเรียน ขอแค่พวกเอ็งมีเจตนาดี ข้าจะสอนพวกเอ็งทั้งหมด! เหมือนกันทุกคน!”
สิ้นเสียง ก่วนเสียงเฟิง ฝานชิง และชิวเสี่ยวเยี่ยดีใจใหญ่ ร้องดีใจไม่หยุด จากนั้นนึกได้ว่าอยู่ในวัดจะตะโกนไม่ได้ จึงค่อยปิดปากยืนหัวเราะแห้งๆ
“อาจารย์จะไม่สอนพวกเขาจริงรึ?” เด็กแดง ลิง กระรอกและหมาป่าเดียวดายยืนอย
