เข้าโลงศพไป ภรรยาอาจารย์พูดกับผมว่าชีวิตนี้คนที่อาจารย์ผมเป็นกังวลที่สุดไม่ใช่คู่ต่อสู้ แต่เป็นผม! เขากันผมมาตลอดชีวิต! แน่นอน เขาดีกับผมจริงๆ ตอนนั้นครอบครัวผมยากจน เขาดูแลอาหารและที่พักให้หมด แม้แต่เงินแต่งงานอาจารย์ยังเป็นคนออกให้ อาจารย์ดูแลผมเหมือนกับลูกแท้ๆ แต่ว่าเขาก็ยังกันผมตลอดชีวิต ภรรยาอาจารย์ยังบอกอีกว่าตลอดชีวิตนี้ที่เขาพูดถึงผม มักจะพูดประโยคหนึ่งบ่อยที่สุดว่า ‘ถ่ายทอดวิชาให้หมดผู้เป็นครูก็อดตาย’ ”
เอ่ยถึงตรงนี้ สีหน้าเจียงโจวดูผ่านโลกมานาน มีความเจ็บปวด โศกเศร้า ซ้ำยังมีความจำใจและเสียดาย
เจียงโจวพูดต่อ “บางทีอาจเป็นผลจากอาจารย์ ผมเลยมองวิชาเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ต่อให้เป็นอาจารย์ก็ยังยืนหยัดเก็บหัวใจสำคัญเอาไว้ ผมมีนักเรียนและก็มีลูกศิษย์ นักเรียนเรียนพื้นฐาน ลูกศิษย์เรียนผิวเผิน…พูดแล้วก็คงเป็นกรรมตามสนอง บางทีอาจเป็นเพราะความคิดใจแคบของเรา สวรรค์ถึงลงโทษพวกเราร้ายแรงที่สุดแบบนี้ พวกเราไม่มีผู้สืบทอด! ผมเคยคิดว่าถ้าผมแก่แล้ว ทำไม่ไหวแล้วก็จะเขียนหนังสือ เขียนหัวใจสำคัญเหล่านี้ออกไป แต่ผมก็ยังทำใจเขียนไม่ได้มาตลอด…”
ซ่งเอ้อโก่วอดสอดปากไม่ได้ “ลุงอยากเป็นเหมือนอาจารย์เหรอที่ตา
