ขนาดในตอนนี้ใหญ่กว่าลูกวัวรอบหนึ่ง น้ำหนักพุ่งไปถึงหนึ่งร้อยกิโลกรัมอันน่าสะพรึง! แน่นอนว่าหมาป่าเดียวดายไม่อ้วน แต่กำยำ เป็นหมาป่าตัวใหญ่ทรงอำนาจที่มีลายกล้ามชัดเจน!
ช่วยไม่ได้ ในม้านั่งที่ฟางเจิ้งนั่งมีม้านั่งสูง และก็มีที่นั่งเล็ก…
เจ้านี่เห็นกระรอกกระโดดบนโต๊ะ มันที่ไม่เคยนั่งม้านั่งมาก่อนก็คันก้น เลยหย่อนก้นบนที่นั่งเล็กด้วยความดีใจ อยากจะลิ้มลองของใหม่…จากนั้น…
“อ้วน ศิษย์พี่ควรลดน้ำหนักได้แล้ว!” กระรอกเงยหน้ามองหมาป่าเดียวดายด้วยความโมโห
หมาป่าเดียวดายเอียงศีรษะ ไม่สนใจเจ้าตัวน้อยเลย
ฟางเจิ้งจ้องหมาป่าเดียวดายเขม็ง “อาจารย์อยากพูดอะไรนายรู้ใช่ไหม?”
“ถ้าศิษย์สบายดี ฟ้าจะแจ่มใส…” หมาป่าเดียวดายตอบเสียงอ่อย
ฟางเจิ้งพยักหน้า “จากนั้นล่ะ?”
“อาจารย์ ศิษย์ทำไม่ได้…” หมาป่าเดียวดายพูดเสียงสะอื้น
ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “สมองนายโตมายังไง ตัวเองหนักขนาดนี้ นั่งม้านั่งที่ใหญ่และแข็งแรงกว่าไม่ได้รึ?”
หมาป่าเดียวดายมองม้านั่งสูงหนึ่งเมตรไวๆ ก่อนมองก้นของตนแล้วมองฟางเจิ้งด้วยความจนปัญญา
ฟางเจิ้งถอนหายใจ “เอาละ รู้แล้ว เดี๋ยวจะทำเก้าอี้ใหญ่ๆ ให้ นายกระโดดขึ้นไปนอนก็จบ”
หมาป่าเดียวดายมีความสุขอย่างยิ่ง ได้โชคในเคราะห์ภั
