ยแล้ว!
ป้าบ!
แต่ต่อมาฟางเจิ้งตบเข้าที่หัวมัน “นี่คือการลงโทษที่ทำลายของสาธารณะ!”
แต่หมาป่าเดียวดายก็ยังมีความสุข
“จิ้งซิน เก้าอี้พังเป็นแบบนี้แล้ว ผ่าเป็นฟืนเถอะ” แม้ฟางเจิ้งจะซ่อมได้ ใช้ใจนิดหน่อยก็ทำที่ดีกว่านี้ได้ แต่วัตถุดิบมากขนาดนั้นเขาไม่คิดจะประหยัดอยู่แล้ว ไผ่หนาวเติบโตเร็ว เขาใช้คนเดียวอย่างไรก็ใช้พอ
เอ่ยจบ ฟางเจิ้งออกจากหลังลานวัดมาอ่านคัมภีร์ที่ใต้ต้นโพธิ์
เด็กแดงหิ้วม้านั่งเล็กออกมาก่อนเอ่ยอีกครั้งว่า “อาจารย์ จะผ่าไปแบบนี้รึ? ไม่ซ่อมจริงๆหรือ?” ฟางเจิ้งมีชื่อเสียงเรื่องขี้เหนียว เขาเองก็ไม่อยากถูกคิดบัญชีหลังใบไม้ร่วงเช่นกัน
“ผ่าเถอะ อาจารย์จะหลอกทำไม?” ฟางเจิ้งกล่าว
เด็กแดงถึงวางใจ วางม้านั่งเล็กลง หิ้วมีดสับอันใหญ่เตรียมจะผ่าฟืน…
สิบนาทีก่อนหน้านี้ หลายคนมาถึงยอดเขา คนนำหน้าคือก่วนเสียงเฟิง ก่วนเสียงเฟิงกับฝานชิงร่วมแรงกันแบกเจียงโจว! ชิวเสี่ยวเยี่ยตามมาข้างหลัง
“อาจารย์ ไผ่หนาวชั้นยอดที่ผมว่าอยู่ข้างหน้านี่ ท่านเห็นไผ่ธรรมดาแล้ว นั่นเป็นวัตถุดิบไผ่ชั้นยอดแล้ว แต่เทียบกับบนยอดเขา ไม่มีค่าให้เอ่ยถึงเลย” ก่วนเสียงเฟิงพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น
เจียงโจวมองทอดไกล ไผ่หนาวแวววาวเขียวมรกตภาย
