หมู่บ้านเราก็พอใช้ได้ครับ”
ก่วนเสียงเฟิงได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้ในใจ นี่จะทำร้ายกันเกินไปแล้ว!
“ก่วนเสียงเฟิง อาจารย์ไม่สบาย นายไม่ดูแลไม่ว่ายังออกไปหาเรื่องไปทั่วอีก” ฝานชิงมองดูถูก เขามาจากหมู่บ้านชาวนา ซึ่งไม่ถูกชะตากับลูกคุณหนูอย่างก่วนเสียงเฟิงที่สุด มีเงิน โอ้อวดได้ กดหัวเขาแทบทุกอย่าง สิ่งเดียวที่ฝานชิงจะเอาออกมาลงมือต่อหน้าก่วนเสียงเฟิงได้คงมีเพียงความขยัน
ก่วนเสียงเฟิงเองก็ไม่ชอบฝานชิง สองคนเป็นค่อต่อสู้กัน เขาอยากจะตบไอ้เด็กสารเลวที่กระโดดออกมาจากไหนไม่รู้นี่ให้กระเด็นไปใจจะขาด แค่นเสียงขึ้นจมูกทีหนึ่ง “แกสอนฉันได้ตั้งแต่เมื่อไร ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไร อาจารย์ ไผ่หนาวนั่นเป็นของชั้นยอดในชั้นยอดจริงๆ ถ้าท่านไม่เชื่อก็ไปดูเองได้”
“อ้อ? แล้วไผ่หนาวนั่นอยู่ไหน?” เจียงโจวเข้าใจก่วนเสียงเฟิงมาก แม้เจ้านี่จะเป็นลูกคุณหนู มีความโอหังเล็กน้อย บางครั้งก็ค่อนข้างดูถูกคน ทว่าไม่ใช่คนโกหกแน่นอน และก็ไม่เคยทำแผนชั่วรังแกคนอื่น มนุษยธรรมไม่แย่
“บนเขานั่น! บนเขามีวัด ข้างหลังวัดเป็นไผ่หนาวชั้นยอด! อาจารย์ ถ้าท่านได้ไผ่หนาวมา แกะสลักให้ประณีต ในงานช่างแกะสลักปีนี้ท่านจะต้องทำให้ทุกคนตะลึง!” ก่วนเสียง
