เฟิงพูด
พอเจียงโจวได้ยินว่างานช่างแกะสลักก็สนใจเล็กน้อยจริงๆ ทว่าขาเขายังไม่หายดีจะขึ้นเขาไปอย่างไร จึงมองทางหวังโอ้วกุ้ย
หวังโอ้วกุ้ยเอ่ย “นั่นคือภูเขาเอกดรรชนี ไผ่บนเขาดีกว่าของตีนเขาร้อยเท่าจริงๆ เป็นของชั้นยอดในต้นไผ่ของหมู่บ้านเรา ทว่าไผ่หนาวบนเขานั่นเป็นของเจ้าอาวาสวัดเอกดรรชนีฟางเจิ้งทั้งหมด”
เจียงโจวตาเปล่งประกายโดยพลัน “ที่แท้ผู้มีพระคุณก็พักอยู่บนเขาลูกนั้น รอขาผมหายดีก่อนจะต้องไปขอบคุณบนเขาแน่นอน แล้วก็หมาป่าสีขาวตัวใหญ่นั่น ถ้าไม่ได้มันแบก ผมคงออกมาไม่ได้จริงๆ และยังมีลิงฉลาดตัวนั้น…”
ก่วนเสียงเฟิงได้ยินดังนั้นก็เหมือนจะหลุดประเด็นไปแล้ว! ไม่ควรพูดถึงไผ่หนาวหรือ? ทำไมถึงกลายเป็นขอบคุณ? ทว่ามองจากความหมายเจียงโจว เขาวางการขอบคุณฟางเจิ้งไว้อันดับแรกจริงๆ เลยหุบปากไปอย่างว่าง่าย แต่เขาก็ยังไม่ยอม ตรึกตรองว่าจะจัดการกับสถานการณ์ที่เลวร้ายตรงนี้อย่างไร ตนใกล้จะเรียนจบแล้ว เขาอยากได้วัตถุดิบชั้นสุดยอดมาเพิ่มคะแนนให้กับตน! ไม่อย่างนั้นฝานชิงจะต้องชนะเขาแน่…
หนึ่งคืนผ่านไปเงียบๆ วันที่สอง ก่วนเสียงเฟิงแอบปรึกษากับหวังโอ้วกุ้ย สรุปหวังโอ้วกุ้ยพยักหน้าตกลง
ก่วนเสียงเฟิงถึงกับผงะ
