“ผู้ใหญ่บ้าน คุณตอบตกลงแบบนี้เลยเหรอ?”
“แล้วทำไมล่ะครับ? แค่ไผ่ธรรมดาเอง อันนี้ผมช่วยได้ อีกเดี๋ยวคุณไปเลือกเองเถอะ ตัดกลับมาเลย” หวังโอ้วกุ้ยถามยิ้มๆ ซ่งเอ้อโก้วคุยกับหวังโอ้วกุ้ยแล้ว หวังโอ้วกุ้ยรู้ในสิ่งที่ควรรู้แล้ว ในเมื่อในหมู่บ้านตนมีปรมาจารย์ ไฉนต้องลำบากขอก่วนเสียงเฟิง? แล้วทำไมจะต้องทะเลาะกันจนไม่มีความสุขเพราะไผ่ต้นเดียว?
ก่วนเสียงเฟิงถูจมูก มองหวังโอ้วกุ้ยที่เดินจากไปพลางมึนงงเล็กน้อย พึมพำในใจ ‘ใจกว้างขนาดนี้เลย?’ ทว่าในใจยังรู้สึกอบอุ่น ทันใดนั้นเองเขารู้สึกว่าเรื่องที่ตนทำกับขาเป๋หม่าก่อนหน้านี้เหมือนจะเกินไปหน่อย
กึกๆ…
เสียงไม้ต่อกันดังขึ้น ในที่สุดฟางเจิ้งก็นำไม้กระดานมาต่อกันกลายเป็นไม้กระดานเตียงใหญ่ยาวสองเมตรกว้างห้าเมตร! จากนั้นหยิบไผ่มาต้นหนึ่ง แกะสลักหัวเตียงอย่างรวดเร็ว หางเตียงประกบเข้าไปเป็นอันเสร็จเตียงแบบง่ายๆ เตียงหนึ่ง ทว่าเพราะเตียงไผ่ทำจากไผ่หนาวไม่ธรรมดา ลายดอกไม้ด้านบนจึงดูสวยงามยิ่ง ดูยิ่งใหญ่และสบายกว่างานแกะสลักฝีมือคนทุกชิ้น
เด็กแดงเห็นเตียงนี้พลันกระโจนเข้าไป แผ่แขนขาเป็นตัวอักษร大 กลิ้งไปกลิ้งมาและพูดเสียงดัง “อาจารย์ เตียงนี่เป็นของข้าแล้ว! ข
