ยิ่งฟัง ก่วนเสียงเฟิงยิ่งทุกข์ใจ ศิษย์อาจารย์สารเลวนี่กำลังทำลายวัตถุสวรรค์จริงๆ! เขาเกิดอาการหัวร้อน ปีนสันกำแพง แต่ได้ยินเสียงแกรกดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าตัดไผ่หนาวในมีดเดียว เพลิงโทสะตีขึ้นมาในใจ ขณะจะตะโกนห้ามนั้น…
เห็นหลวงจีนรูปนั้นใช้มือถือคมมีด แต่ไม่ใช้ด้ามมีด อีกมือถือไผ่หนาวท่อนหนึ่ง นัยน์ตาเป็นสมาธิอย่างยิ่ง สีหน้าท่าทางใจจดจ่อและเคร่งขรึมนั้นมีผลแผ่กระจายอย่างยิ่ง ก่วนเสียงเฟิงกลืนคำพูดตรงริมฝีปากไป เพราะเขาพบว่าตอนนี้แววตาหลวงจีนนี่คุ้นตาเขาอย่างยิ่ง! ตอนอาจารย์เขาเจียงโจวแกะสลักก็มีลักษณะแบบนี้ ลืมทุกสิ่ง ในดวงตามีเพียงสิ่งที่จะแกะสลัก! กระทั่งลืมมีด มีดก็คือมืด!
‘นี่…จะเป็นไปได้ยังไง? หลวงจีนนี่ไม่น่าจะแกะสลักเป็นถึงจะถูก?’ ก่วนเสียงเฟิงกลืนน้ำลายลงคอ พึมพำในใจอย่างเหลือเชื่อ ขณะเดียวกันยังหลอกตัวเองอยู่ตลอดว่า ‘เป็นไปไม่ได้ แค่หลวงจีนในป่าเขา น่าจะไม่เข้าใจการแกะสลักสิ จะต้องเสแสร้งอยู่แน่ๆ…’
ทว่าเขายังไม่ทันคิดจบ ฟางเจิ้งลงมือแล้ว มีดใหญ่ในมือเขาเปลี่ยนไปไม่หยุดราวกับผีเสื้อร่ายรำท่ามกลางดอกไม้ เดี๋ยวมีดสั้นมีดยาว เปลี่ยนแปลงอย่างอิสรเสรี ปลายมีดและคมมีดกรีดบนไผ่หนาวในมุมที่ต่างกัน เ
