เหงาหงอยเศร้าซึม เขาสำนึกเสียใจจริงๆ ตอนแรกถ้าไม่วางมาดเสแสร้งใส่คนอื่นและสอนขาเป๋หม่านิดหน่อยก็จะได้ทุกอย่างแล้วไม่ใช่หรือ? เสียใจ! น่าเสียดายโลกนี้ไม่มียาสำนึกเสียใจ ต่อให้ไม่ยอมกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์…
ก่วนเสียงเฟิงเดินไปพลางถอนหายใจไปพลาง ปลงอนิจจังในใจไม่หยุด ‘ครั้งนี้ฉันแม่งโง่จริงๆ! เฮ้อ…เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้าจริงๆ เสแสร้งมากไปก็ถูกฟ้าผ่า เฮ้อ…’
เมื่อลงเขามา ทั้งสองคนตรงไปที่บ้านหวังโอ้วกุ้ยโดยไม่ต้องนัดหมาย
ก่วนเสียงเฟิงไปหาหวังโอ้วกุ้ย ดูว่ายังมีทางอื่นจะได้ไผ่หนาวอีกหรือไม่ เขาไม่ขอต้นหนึ่ง แต่แค่ท่อนหนึ่งก็ยังดี!
…………………………..………
