์พี่ ถึงตาท่านออกโรงแล้ว” ตอนนี้เองเด็กแดงตะโกนเรียก
ต่อมาหมาป่าตัวใหญ่เท่าลูกวัวคลานออกมาจากในโพรงหมาป่า แยกเขี้ยว หน้าตาดุร้าย กลิ่นอายสังหารคละคลุ้ง มองจนก่วนเสียงเฟิงเหมือนตกไปในอุโมงค์น้ำแข็ง ขนลุกเป็นตุ่มๆ ไปทั้งตัว แข้งขาอ่อนยวบ
‘โบร๋ว…’ หมาป่าเดียวดายหอนเสียงดังถึงขอบฟ้า
ก่วนเสียงเฟิงกรีดร้องก่อนหมุนตัววิ่ง ศักดิ์ศรีเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว!
เด็กแดงเห็นดังนั้นก็เบะปาก “ตัวโตอย่างกับม้า ใจเสาะเช่นนี้ มีกล้ามเนื้อเป็นก้อนๆ ไว้เพื่ออะไร?”
ก่วนเสียงเฟิงวิ่งออกจากวัดเอกดรรชนี หันไปมองพบว่าหมาป่าน่าสะพรึงนั่นไม่ได้ตามมาจึงถอนหายใจโล่งอก ซ่งเอ้อโก่วที่อยู่ไกลออกไปนั่งลงตากลมอยู่ใต้ร่มเงาไม้ เห็นก่วนเสียงเฟิงวิ่งออกมาจึงแสยะปาก ทำหน้าตาเย้ยเยาะ…
ก่วนเสียงเฟิงมองซ่งเอ้อโก่วก่อนมองวัดข้างหลัง จะให้ไปแบบนี้? ลงเขาไปอย่างห่อเหี่ยวแบบนี้? เขาไม่ยอม! ไม่ใช่เพื่ออาจารย์เจียงโจว แต่เพื่อไผ่นั่น เขาไม่ยอมลงเขาไปแบบนี้แน่ ไผ่ที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้นอาจจะเห็นแค่ครั้งเดียวในชีวิต! เขาเชื่อว่าได้ไผ่นั่นมา เขากลับไปแปรรูปอีกเล็กน้อย อันดับหนึ่งในการสอบเรียนจบก็เป็นเรื่องสบายๆ แล้ว ถึงตอนนั้นเจียงโจวไม่อยากรับเขา
