เป็นศิษย์ก็ไม่ได้ นี่คือกฎ!
ในทางตรงข้าม ถ้าไม่ได้ที่หนึ่ง ถ้าเขาอยากเป็นศิษย์เจียงโจวก็ยากแล้ว
คิดถึงตรงนี้ ก่วนเสียงเฟิงกัดฟันเดินไปทางวัด บนภูเขาฟางเจิ้งมีไผ่หนาวไม่น้อย ไกลออกไปเป็นผืนใหญ่ นอกวัดก็มี ตอนที่เพิ่งมาเขาจ้องแต่วัด ไม่ทันสังเกตเลย ตอนนี้มองดีๆ ยิ่งมองยิ่งชอบ ยิ่งมองยิ่งตื่นเต้น
‘เราแอบตัดไปสักอันน่าจะไม่มีปัญหา…’ ก่วนเสียงเฟิงคิดในใจ แต่พอคิดก็รู้สึกว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจ้องเขาเขม็งจากข้างหลัง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเจ้าของดวงตาคู่นั่นต้องเป็นซ่งเอ้อโก่วสมควรตายนั่นแน่!
มีซ่งเอ้อโก้วจ้องอยู่เขาย่อมขโมยไม่ได้ ทว่าเขาก็ไม่ยอม!
คิดไปคิดมาก็ยังไม่มีวิธี เลยเดินเตร่นอกวัดจนเดินอ้อมมาหลังลานวัดโดยไม่รู้ตัว ได้ยินเสียงตัดไผ่ดังปักๆ แว่วมาจากในวัด ฟังจากเสียงดังกังวานนั้นแล้ว หัวใจเขาเหมือนกำลังหลั่งเลือด! ไผ่ดีขนาดนั้นถูกผ่าจริงๆ!
ขณะเดียวกันตามมาด้วยเสียงเด็กดื้อ “อาจารย์ ท่านลงมือหนักเกินไปแล้ว ฟันทีเดียวขาดสองท่อนเลย ท่านทำเตียงให้เรา ข้าอยากได้สวยๆ หน่อย ท่านอย่าทำมั่วๆ ให้พวกเรานะ”
เสียงฟางเจิ้งดังขึ้น “ทำมั่วๆ? วางใจได้ อาจารย์ฝีมือดี”
“ฝีมือดี?” ก่วนเสียงเฟิงหัวเราะเยา
