ก่วนเสียงเฟิงได้ยินดังนั้นพลันดีใจใหญ่ ร้องตะโกนบ้าคลั่งในใจ ‘เป็นไงล่ะไอ้ซ่งเอ้อโก่ว! เป็นไง! ไม่มีแกฉันก็เอาไผ่หนาวมาได้…ฮ่าๆ…ได้ไผ่หนาวแล้ว อยากเห็นจริงๆ ว่าหน้าเจ้านี่จะขาวจนเขียวยังไง เขียวจนคล้ำ คล้ำจนดำ! ฮ่าๆ…’
สิบกว่านาทีต่อมา
อ่านนิยายก่อนใคร
ก่วนเสียงเฟิงเดินขึ้นภูเขา ข้างหน้ามีผู้ชายคนหนึ่งเดินอยู่ นอกจากนี้ยังสวมหมวกลิ้นเป็ด เอามือไพล่หลัง เชิดหน้าขึ้น พูดน้ำลายกระเด็นว่า “บอกแกแล้วไง ฉันพาแกขึ้นเขามาก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมจะต้องไปพูดกับผู้ใหญ่บ้าน…แกดูสิ เดินไปรอบหนึ่งแล้วสุดท้ายก็เดินวนมาอยู่ในมือฉัน? ฉันก็บอกแล้วนี่ แกนี่นะ ยังหนุ่มยังแน่นไม่ฟังกันเลย…%￥…”
ก่วนเสียงเฟิงที่เดินตามหลังซ่งเอ้อโก่วหน้าทั้งขาวและคล้ำ…สุดท้ายดำมืด ในใจมีเพียงประโยคเดียว ‘ตบหน้ากันชัดๆ! ตบหน้าอย่างโจ่งแจ้ง!’
ขณะเดียวกันบนยอดเขา
“อาจารย์ เหตุใดท่านเอาไผ่กลับมาเยอะขนาดนี้?” เด็กแดงนั่งยองในลานวัด มองฟางเจิ้งนั่งปอกเปลือกไผ่
“เร็วๆ นี้พวกนายทำตัวดี อาจารย์เลยเตรียมของรางวัลให้” ฟางเจิ้งมองไผ่ในมือพลางพูดยิ้มๆ
“รางวัล? รางวัลอะไร?” เด็กแดงถามด้วยความตื่นเต้น
“เตียงนอนคนละเตียง!” ฟางเจิ้งตอบ
“จริงรึ?!” เ
