งเฟิงไม่สนใจซ่งเอ้อโก่ว แต่กลับบ้านหวังโอ้วกุ้ย
ในบ้านมีคนป่วยเพิ่มมา ทั้งยังเป็นคนที่ฟางเจิ้งส่งมา หวังโอ้วกุ้ยเลยไม่ขี้เหนียว ฆ่าแม่ไก่ ทำปลาแม่น้ำหนักหนึ่งกิโลฯ อีกตัว มีเหล้าข้าวอีกหนึ่งกิโลฯ เห็ดเจิน ทำไก่ตุ๋นเห็ด ปลาหลีฮื้อน้ำแดง ทั้งยังนำแตงกวามาปรุงคู่กับหูหมู ทำน้ำจิ้มมาอีกถ้วย เป็นการเตรียมมื้ออาหารจีนที่สมบูรณ์แบบ
ทุกคนพากันนั่งลง เตรียมแก้วเตรียมชามเรียบร้อย ทุกคนซาบซึ้งใจต่อหวังโอ้วกุ้ยมาก ก่วนเสียงเฟิงก็ชนแก้วสุรากับหวังโอ้วกุ้ยตลอด พูดจาดีไม่ขาดสาย ฝานชิงกับชิวเสี่ยวเยี่ยทำหน้าสงสัย ดวงตาก่วนเสียงเฟิงจะกลอกไปทางหลังศีรษะตลอด ทำไมวันนี้ถึงกระตือรือร้นนัก? โลกนี้ไม่มีอะไรฟรีๆ เจ้านี่จะต้องมีปัญหาแน่นอน
เจียงโจวเองก็สงสัยเล็กน้อย ทว่าก่วนเสียงเฟิงไม่พูดอะไรบนโต๊ะอาหาร เหมือนไม่มีแผนการอะไรจริงๆ เขาเองก็ไม่ได้คิดมาก ร่างกายไม่แข็งแรง กินเสร็จแล้วก็พักผ่อน
หวังโอ้วกุ้ยมาในลานบ้าน เตรียมจะตัดหญ้าในสวน ก่วนเสียงเฟิงพลันเข้ามาใกล้ พูดเสียงเบาว่า “ผู้ใหญ่บ้าน ขอถามอะไรหน่อยครับ…”
“อะไรเหรอ?” หวังโอ้วกุ้ยเป็นคนฉลาด วันนี้ก่วนเสียงเฟิงชนสุราตลอด เขารู้ว่าต้องมีเรื่องแน่ ทั้งยังไม่สะดวก
