จะพูดต่อหน้าทุกคน
“เหอะๆ…ผู้ใหญ่บ้าน คือว่า…อาจารย์ผมเป็นปรมาจารย์แกะสลักไม้ สำหรับพวกเราแล้ว วัตถุดิบการแกะสลักที่ดีสำคัญมาก ผมได้ยินมาว่าในหมู่บ้านพวกคุณมีไผ่ชั้นยอด คุณว่าจะแบ่งให้พวกเราเล็กน้อยได้ไหม ผมอยากเอาไปฝากอาจารย์” ก่วนเสียงเฟิงพูดเสียงเบากับคนอื่นเป็นครั้งแรก ใบหน้าแดง คำพูดสลับมั่วไปมาเล็กน้อย แต่ว่าสรุปคือความหมายชัดเจนมาก
หวังโอ้วกุ้ยได้ยินดังนั้นถึงกับผงะ เขารู้ว่าเจียงโจวเป็นอาจารย์ แต่ไม่รู้ว่าเป็นอาจารย์อะไร ไม่นึกเลยว่าจะเป็นอาจารย์แกะสลักไม้! เขากลอกตาไปทีหนึ่ง พริบตาเดียวก็เข้าใจแล้ว ในหมู่บ้านไม่มีการพัฒนาด้านแกะสลักไผ่มากนักมาโดยตลอด อีกทั้งช่างที่เชิญมาเห็นการแกะสลักไผ่ขายดีก็เริ่มเรียกค่าแรงสูงขึ้น จะเอานู่นเอานี่ไม่ขาดสาย ที่สำคัญคือพวกเขายังกอดกันแน่น ไม่ทันไรก็ใช้เหตุผลว่าจะลาออกไปจากหมู่บ้านกันทั้งหมดเป็นการบีบหมู่บ้าน หวังโอ้วกุ้ยเศร้าใจที่ไม่มีวิธีหรือการปลอบโยนที่ดีกว่านี้มาโดยตลอด…
มีประสบการณ์การเชิญคนมาแล้ว หวังโอ้วกุ้ยเข้าใจหลักการอย่างหนึ่งแบบลึกซึ้ง จะทำการใดต้องมีความสามารถจะรับมือก่อน ดังนั้นเขาจึงให้ขาเป๋หม่าสอนทุกคนแกะสลัก น่าเสียดาย ขาเป๋หม่าเองก็มีความร
