ภินิหารจัดการพวกมัน พวกมันเลยมองจิ้งซินกับเราเป็นผี ไป ไปขู่ให้พวกมันกลัวกัน”
เอ่ยจบ ซ่งเอ้อโก้วตะโกนเสียงดัง “คืนชีวิตข้ามา!” ก่อนจะอ้าปากกางกรงเล็บพุ่งเข้าไป
ผลคือคนกลุ่มนั้นเห็นซ่งเอ้อโก่วพุ่งเข้าไป ก็ตกใจจนปัสสาวะและอุจจาระราด วิ่งพล่านไปทั่ว
หวังโอ้วกุ้ยเห็นดังนั้นพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง มองตากับชาวบ้านอย่างเช่นเฉินจินทีหนึ่ง จากนั้นหัวเราะชั่วร้ายพร้อมกัน แต่ละคนโยนเครื่องมือการเกษตรกับอาวุธทิ้ง บางคนสะบัดแขนกระโดด เหมือนผีดิบ บางคนกลิ้งไปบนพื้น บางคนวิ่งตะโกนไปทั่ว ทำให้พวกเถ้าแก่ซยงวิ่งตกใจกลับมา แต่ก็หนีไม่รอดอยู่ดี
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ สิบกว่าคนที่เหลืออยู่ถูกบีบไปใต้หอกลอง
เถ้าแก่ซยงร้อนที่ศีรษะ ยังเห็นไม่ชัดว่าที่นี่คือที่ไหนก็พุ่งขึ้นไป รอจนเขาเงยหน้าขึ้นเห็นว่าสถานการณ์ผิดปกติ ก็มาอยู่หน้ากลองขุยหนิวแล้ว! เถ้าแก่ซยงเพิ่งอยากจะพูดอะไร รบางอย่างก็ถูกคนข้างหลังชน ศีรษะกระแทกกับกลองสงครามขุยหนิว!
ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ เถ้าแก่ซยงรู้สึกว่าความเย็นผุดขึ้นในใจ ตรงหน้าปรากฏร่างเงาคนจำนวนมาก เขารู้จักคนเหล่านี้ทั้งหมด เพราะการตายของคนพวกนี้เกี่ยวกับเขาไม่มากก็น้อย
