เมื อเห็นคนเหล่านี้ เถ้าแก่ซยงอยากอ้อนวอนขอชีวิต แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนสุดชีวิตอย่างไรกลับตะโกนไม่ออก ราวกับมีบางสิ่งติดอยู่ตรงลำคอ ทั่วร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ล้มลงหมดสภาพ พไปแล้ว…
“อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา…” เถ้าแก่ซยงพยายามเปล่งเสียง แต่ได้ยินเพียงเสียงแหบต่ำ พยายามมองคนอื่น กลับเห็นคนอื่นแย่กว่าเขาอีก นั่งอยู่ตรงนั้น สองตาค้าง ใบหน้าขาวซีดไม่มีเลือดฝา าดแม้แต่น้อย…
“หนีกรรมที่ตนก่อไม่พ้นจริงๆ” เด็กแดงเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดจะแสร้งทำเป็นผีหลอกคนพวกนี้ ควบคุมพวกเขาไว้ รอจนตำรวจมาพาตัวไปพร้อมกันก็จบ ปรากฏว่าคนพว วกนี้ตายดีกลับไม่เอาดันวิ่งขึ้นหอกลองไป แถมยังเอาหัวโขกกลอง แม้เสียงจะไม่ดัง แต่คนในหอกลองก็ต้องประสบหายนะ
“อย่าเข้ามา อย่า! อ๊าก!” เสียงร้องอวดครวญและแหลมเล็กดังขึ้น
พวกชาวบ้านที่เดิมทีอยากจะขึ้นไปดูหยุดลง ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว
เด็กแดงรีบเข้าไป “ข้าจะไปดูเอง”
ไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งสติได้ เด็กแดงขึ้นไปแล้ว เห็นว่าคนสิบกว่าคนนั่งเหม่อลอยอยู่ในหอกลองราวกับคนโง่ ดวงตาเหม่อลอย น้ำลายไหล พอเห็นเด็กแดง แต่ละคนนั่งหัวเราะคิกคัก เถ้าแก่ ซยงหนักยิ่งกว่า กอดเท้าพลางนั่งแทะอย
