ู่ตรงนั้น แทะไปพลางหัวเราะไปพลาง “อร่อย อร่อย…อร่อยจริงๆ…ขาหมูอร่อยมาก…ฮ่าๆ…อร่อยจัง”
เด็กแดงส่ายหน้า โยนคนพวกนี้ออกไป
เด็กแดงมีพลังเทพโดยธรรมชาติ ไม่ถือว่านี่เป็นเรื่องแปลกใหม่อะไร พวกชาวบ้านเห็นเรื่องแปลกจนชินแล้ว เพียงแต่คนที่วิ่งเพ่นไปมาทั่วเมื่อครู่กลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปในพริบตาแบบนี้ พวกเขาก็รับไม่ทันอยู่นิดๆ ทุกคนมองไปทางหอกลอง นัยน์ตามีความอยากรู้อยากเห็นและตื่นกลัว
เด็กแดงฉุกคิดขึ้นได้ เอ่ยไปว่า “อมิตาพุทธ ทุกท่าน หอกลองสะกดกลิ่นอายบาปกรรมของหมู่บ้านเอกดรรชนไว้ ถ้าไม่มีธุระอะไรอย่าเข้าไปจะดีกว่า ถ้าความดีในใจไม่พอ ขึ้นไปจะถูกกลิ่นอาย ยบาปกรรมทำให้วิญญาณปนเปื้อนได้ง่ายๆ หอระฆังคุมดวงชะตาของหมู่บ้านเอกดรรชนี เมื่อมีหอระฆังอยู่ ดวงชะตาจะคงอยู่ยืนยาว ถ้าทำถึงขั้นจิตใจไร้มลทินและบริสุทธิ์ดั่งน้ำไม่ได้ก็อย่า ขึ้นไป ไม่เช่นนั้นจะทำให้หอระฆังแปดเปื้อน แล้วดวงชะตาหมู่บ้านเอกดรรชนีทุกคนจะซวยตาม”
เด็กแดงพูดมั่วไปอย่างนั้น แต่ทุกคนกลับเชื่อ ถึงอย่างไรก็ได้ฟังเสียงระฆังกับกลองทุกวัน พวกเขาไม่มากก็น้อยย่อมสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่พิเศษจากในเสียงนั้น โดยเฉพาะในวันนี้ เรื องราวของพวกเถ้าแก่ซยงประหลาดจนไม่อาจคาด
