“หลี่เหล่า! หลี่เหล่า! คุณรีบมาดู นี่มันของอะไรกันแน่? เป็นไม้จริงๆ เหรอ?” เถ้าแก่ซยงร้องเรียก
เหล่าหลี่ถอนหายใจ เดินเข้าไปบอก “ไม่ต้องถาม ผมดูแล้ว เป็นไม้จริงๆ”
เถ้าแก่ซยงชี้ที่ระฆัง “แล้ว…ระฆังนี่?”
เหล่าหลี่กล่าวว่า “พูดจากใจจริง น้ำหนักมากกว่าร้อยตันเลย”
“บัดซบ…จะเป็นไปได้ยังไง? ไม่มีทางเป็นไปได้!” เถ้าแก่ซยงแทบบ้าแล้ว สถานการณ์ตอนนี้ไม่สอดคล้องกับเหตุผลเอาเสียเลย
เหล่าหลี่พูดว่า “เถ้าแก่ซยง วัดนี้มีสัตว์เหนือธรรมชาติคอยปกป้อง ระฆังเต็มไปด้วยอักขระ…เมื่อกี้ผมดูแล้ว ระฆังนี่เหมือนจะหลอมในเตาเดียวเสร็จ ส่วนที่ว่าใช้วิธีอะไร มองไม่ออกเลย ฝีมือการหลอมประณีตมาก ต่อให้เป็นเทคนิคสมัยนี้ก็สร้างระฆังที่สมบูรณ์แบบแบบนี้ไม่ได้ ตัวระฆังทั้งหมดไม่มีจุดด่างพร้อยเลย ไม่เหมือนของที่โลกนี้ควรมีอยู่ ของแบบนี้เป็นของศักดิ์สิทธิ์ของพุทธศาสนา อย่าแตะต้องมันจะดีที่สุด แตะต้องแล้วจะโดนกรรมตามสนองเอาได้ง่ายๆ”
“กรรมตามสนอง?” เถ้าแก่ซยงอึ้งงัน ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่เชื่อเรื่องนี้หรอก ฉันเชื่อแต่เงิน! ฉันเชื่อว่าโลกนี้ไม่มีอะไรใช้เงินแก้ปัญหาไม่ได้ หมานจื่อ ใช้เครื่องมือทั้งหมดที่มี ฉันไม่สนใจว่าแกจะใช้วิธีอ
