ะไร แต่เอามันลงมาให้ได้!”
หมานจื่อขานรับทีหนึ่ง จากนั้นหยิบเลื่อยอันใหญ่มา หาคนมาเหยียบบันไดให้ ก่อนจะเริ่มเลื่อยไม้คาน
ผลคือเมื่อเลื่อยไป กลับได้ยินเพียงเสียงแสบหู สะเก็ดไฟแตกกระเซ็น!
“ออกแรง!” หมานจื่อสั่ง
สองคนออกแรงพร้อมกัน ต่อมาจึงได้ยินเสียงแกรก ฟันเลื่อยหักแล้ว!
หมานจื่อทำหน้างง แต่ก็ยังไม่ยอม เอ่ยเสียงดังว่า “เอาเลื่อยไฟฟ้ามา!”
เลื่อยไฟฟ้าเข้ามือเรียบร้อย น้ำหนักมาเต็มที เมื่อหมานจื่อออกแรงกระชาก เสียงมอเตอร์ดังอื้ออึง ก่อนจะเลื่อยไปที่คาน ผลคือสะเก็ดไฟสาดกระเซ็น หลายนาทีต่อมา…
หมานจื่อมองใบเลื่อยไฟฟ้าที่ถูกลับจนเรียบในมือ แล้วมองคานที่ไม่มีอะไรเสียหายเลยด้วยสีหน้ามึนงง! เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มองไปที่เถ้าแก่ซยง “เถ้าแก่ นี่มัน…ผิดธรรมชาติเกินไปแล้ว…”
เถ้าแก่ซยงเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกเล็กน้อย ไม้แข็งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร? ระฆังทองสัมฤทธิ์ทนทานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร? นี่มัน…นี่มันช่างน่าเหลือเชื่อ!
ทว่าเถ้าแก่ซยงก็ยังไม่ยอม กัดฟันบอกว่า “ใช้ดินระเบิด!”
“ไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าเสียงระเบิดดัง คนตรงตีนเขาจะตกใจ ถ้าเกิดแจ้งตำรวจขึ้นมา ทางลงเขามีทางเดียวด้วย พวกเราจบเห่แน่” เหล่าหลี่รีบเตือน
