เถ้าแก่ซยงตบศีรษะ ด่าทอว่า “แม่งเอ๊ย น่าโมโหชะมัดยาด…แต่เสียเวลามาแล้ว จะกลับไปมือเปล่าก็ไม่ได้หรอกใช่ไหม?”
เหล่าหลี่พูด “ถ้าไม่อย่างนั้นให้ผมศึกษาก่อน อาจจะพบอะไรก็ได้”
เถ้าแก่ซยงมองเหล่าหลี่อยู่นาน สุดท้ายก็พยักหน้าบอก “ตกลง คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญก็ต้องฟังคุณ ผมจะรอข่าวดีจากคุณแล้วกัน…เหล่าหลี่ ผมรอได้ แต่เมียคุณคงรอไม่ไหว สู้ๆ ล่ะ…”
เอ่ยจบ เถ้าแก่ซยงลงจากหอระฆัง หยิบบุหรี่มาจุด ชำเลืองตามองทีหนึ่ง หอกลองปรากฏเข้ามาในสายตาเขา ปากพึมพำว่า “ระฆังดีแบบนี้ กลองก็คงไม่ต่างกัน ถึงยังไงก็ว่าง หมานจื่อ ไปดูด้วยกัน”
หลังจากหมาป่าเดียวดายก่อเรื่อง เถ้าแก่ซยงเองก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าระหว่างทางจะมีตัวอะไรกระโดดออกมาหาตนปุบปับอีก เห็นสภาพไอ้พวกคนที่กระดูกหักและร้องโอดครวญแล้ว เขาก็กลัวขึ้นมานิดๆ
เถ้าแก่ซยงมาที่ใต้หอกลอง เงยหน้ามองข้างบน “เหมือนจะใหญ่มากเลย”
ขณะเดียวกัน บนหลังคาวัดเอกดรรชนี หลังคาวัดเป็นสามมุม ข้างหลังมีกระรอก ลิง และหมาป่ารวมถึงหลวงจีนน้อยคนหนึ่งนอนหมอบอยู่ เจ้าสี่ตัวนี้แอบชะเง้อหน้าออกไปดูทางด้านนั้น
“เฮ้ย ไอ้โง่นั่นไปหอกลองแหละ” กระรอกร้องดีใจที่เห็นคนอื่นเป็นทุกข์
“อาจารย์
