เคยบอกว่าไม่กระทำไม่ตาย เหอะๆ กลองนั่นข้ามองยังขนลุกเลย พวกมันกล้าขึ้นไปด้วย?” เด็กแดงเบะปาก นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขารู้ดีว่าพลานุภาพของกลองสงครามขุยหนิวจะแตกต่างกันไปตามคน ถ้าเป็นคนจิตใจใสสะอาด มีคุณความดี จะรับผลกระทบน้อยมาก ถึงอย่างไรความชั่วร้ายของกลองสงครามนี้ก็จะขยายอารมณ์ด้านลบของคนให้ใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขอบเขต!
ขนาดภายในใจกระรอก หมาป่าเดียวดาย และลิงแข็งแกร่งมาก บริสุทธิ์ดีงามมากแล้ว ยังตกใจจนวิ่งหนีกระเจิง แล้วคนชั่วพวกนั้นจะเป็นอย่างไร? เหอะๆ…
“พวกนายว่าพวกเขาขึ้นไปแล้วจะเคาะกลองไหม?” ลิงถามโดยพลัน
“ถ้าไม่ตกใจตายแล้วเคาะสักที คงได้ตายคาที่แน่ ขนาดสภาพจิตใจอย่างอาจารย์ยังต้องพึ่งเสียงระฆังหย่งเล่อช่วยถึงจะตีกลองได้ คนพวกนี้จะตีกลอง? หึๆ สงสัยคงไม่อยากมีอายุยืน” เด็กแดงพูด
หมาป่าเดียวดายทำเสียงขึ้นจมูกสองที “กล้าลอบโจมตีท่านหมาป่า สมน้ำหน้าพวกมันที่จะตกใจตาย มาขโมยของถึงวัดเอกดรรชนี จริงๆ เลย…ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันหอนที กองทัพหมาป่ามารวมกัน ถลกหนังแทะกระดูกดึงเส้นเอ็นพวกมันได้ในพริบตาเลย”
“เอาเถอะ นั่นเป็นประวัติอันโชติช่วงในอดีตของศิษย์พี่ อย่ารื้อประวัติเก่าๆ เลยน่า
