พวกเขาจะขึ้นไปแล้ว…” เด็กแดงหัวเราะเหอะๆ
ทว่าเถ้าแก่ซยงยังคงระแวง เขาไม่ขึ้นไปเอง แต่เรียกผู้ชายผอมสูงคนหนึ่งขึ้นไป ผู้ชายคนนั้นเชื่อฟังมาก หยิบมีดเล่มหนึ่งเดินขึ้นไปอย่างระมัดระวัง
เถ้าแก่ซยงชะเง้อคอขึ้นไปมองข้างบน เห็นชายผอมสูงเดินขึ้นหอระฆัง เหมือนจะไม่เป็นไร
แต่ต่อมา…
“อ๊าก! อย่าเข้ามา! ฆ่า! ฆ่า! ฉันจะฆ่าแก ฉันฆ่าแกแล้ว!” เสียงร้องคลุ้มคลั่งดังขึ้น ตามด้วยชายผอมสูงกระโดดลงมาจากหอระฆังสูงห้าเมตร ตกลงมาดังโครม เสียงกระดูกหักดังชัดเจน ร่างเขานอนแน่นิ่งกับพื้น ตาสองข้างตะลึงค้าง ปากพึมพำไม่หยุด “อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา…อย่าฆ่าฉัน…ฉันจะฆ่าแก…”
หมานจื่อวิ่งเข้ามาตรวจสอบทันที เอ่ยด้วยสีหน้ามึนงง “เถ้าแก่ เขาเป็นบ้าไปแล้ว…”
“บ้าไปแล้ว? เวร บนหอกลองนั่นมีอะไร? ทำไมขึ้นไปแล้วเป็นบ้า?” เถ้าแก่ซยงตกใจจนถอยหนีไม่หยุด ไม่กล้าเข้าใกล้หอระฆัง
“ทำยังไงดีเถ้าแก่?” หมานจื่อมองหอกลองด้วยความกังวล ขึ้นเขามาครั้งนี้ทุกอย่างไม่ราบรื่นเลย แต่ละเรื่องแฝงไว้ด้วยความประหลาดและพิลึก เขาจึงกลัวนิดๆ
“ทำยังไง? ฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก ฉันยังไม่ได้ระฆังเลย คิดว่าแค่กลองจะทำให้ฉันตกใจได้เหรอ แกพาคนขึ้นไปเยอะหน่อย ไม่
