ลงต่ำ แสงจันทร์สีเงินสาดบนตัวหมาป่าเดียวดายสีเงิน สายลมภูเขาพัด ดผ่าน ขนหมาป่าเดียวดายปลิวไสวไปตามลม พลานุภาพไม่ธรรมดาเลย!
“หมาป่า? มีหมาป่า!” มีคนร้องด้วยความตกใจ
“หมาป่าอะไรตัวใหญ่แบบนี้? ปีศาจเหรอ” พลันมีคนร้องตาม
“อย่ากลัว แค่หมาป่าตัวเดียว พวกเรามากันตั้งเยอะ เอาอาวุธมาตีมันให้ฉัน! ฉันจะเอาหนังหมาป่านี่ด้วย ใครตีมันตายฉันให้โบนัสแสนหนึ่งเลย!” เถ้าแก่ซยงไม่กลัว แต่จ้องหมาป่า เดียวดายด้วยดวงตาวาววับ
ภายใต้รางวัลหลักย่อมมีผู้กล้าเป็นธรรมดา คนกลุ่มใหญ่ดึงตะบองออกมา บางคนควักมีด แต่ละคนพุ่งไปหาหมาป่าเดียวดายด้วยความชั่วร้าย
หมาป่าเดียวดายได้ยินแบบนั้นก็โกรธ ขโมยของพวกมันแล้วยังจะลอกหนังมันอีก? คิดว่ามันเป็นสุนัขเหรอ?
หมาป่าเดียวดายไม่กลัวเช่นกัน เดิมทีมันเป็นราชาหมาป่าดุร้ายในภูเขา ถ้าวัดกันที่ความโหด ใครจะกล้าเทียบกับมัน? เพียงแต่เข้าวัดเอกดรรชนีมามันถึงเก็บนิสัยเหี้ยมโหดไป ตอนนี้ถูกค คนพวกนี้กระตุ้น ดวงตาสองจึงข้างแดงก่ำ กลิ่นอายสังหารรุนแรง! มันเผยคมเขี้ยว สะบัดกรงเล็บคมกริบ จากนั้นหอนอีกครั้ง เสียงดังสะเทือนฟ้า!
เสียงหอนนั้นแฝงไว้ด้วยจิตสังหารไร้ที่สิ้นสุด ทำให้คนกลุ่มนั้นตกใจจนไม่ม
