ีใครกล้าเข้ามา!
ชั่วขณะที่มีคนจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เสียงหมาป่าหอนก็ดังตามมาจากกลางเทือกเขาข้างหลัง นั่นคือฝูงหมาป่าขานรับให้หมาป่าเดียวดาย! เสียงหอนของฝูงหมาป่ากลางดึกบนยอดเขาทำให้ทุกคนท ที่ได้ยินต่างขนลุกซู่
“มองอะไร? ยังไม่ลงมืออีก? ไม่อย่างนั้นฉันจะเลี้ยงพวกแกไว้ทำไม?” เถ้าแก่ซยงด่าว่า เพียงแต่เขาในตอนนี้ไม่กล้ามองหมาป่าเดียวดายเท่าไรนัก แววตานั้นน่าตกใจจริงๆ
ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงตั้งสติได้ทันที ก่อนจะโห่ร้องเสียงดังพร้อมปรี่ไปหาหมาป่าเดียวดายอีกครั้ง หมาป่าเดียวดายเองก็ไม่เกรงใจ มันเร่งความเร็วพุ่งเข้าไปหา หมาป่าประหนึ่งวัว รวดเร ร็วดั่งสายลม พละกำลังดุจหมี! พุ่งไปพลางทะลวงผ่านไปพลาง ตะปบกรงเล็บหมาป่าไม่หยุด ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนดังสลับขึ้นลงแบบนี้ แต่ละคนถูกตบกระเด็นออกไป แขนหัก ขาหัก กลิ้ง ไปบนพื้น ร้องครวญครางไม่หยุด
“ใช้ตาข่าย!” ตอนนี้เอง มีคนตะโกนขึ้น ตาข่ายใหญ่ที่เดิมทีเตรียมไว้ใช้ใส่เศษระฆังถูกหยิบมาใช้ โยนไปทางหมาป่าเดียวดาย
หมาป่าเดียวดายไม่โง่ ถ้าโดนเจ้านี่จับก็อย่าคิดหนีเลย มันจึงวิ่งหนี…
ทุกคนเห็นหมาป่าเดียวดายวิ่งหนี จึงลากตาข่ายวิ่งตาม
หมาป่าเดียวดายกำลังจะหมุนตัวกลับมาสวนกลับ ก็
