พลันได้ยินเสียงเด็กแดง “ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเขาอยากขโมยระฆังก็ให้พวกเขาขโมยไปเถอะ พูดตามตรง ข้าเองอยากรู้เหมือนกันว่าคนธรรมดาร่างกา ายมนุษย์จะขโมยสมบัติของพุทธศาสนาได้อย่างไร!”
“หืม?” หมาป่าเดียวดายอึ้งงัน
“อย่าเหม่อ ข้าอยู่ในวัดแล้ว กลับมาเถอะ ท่านยิ่งทำร้ายคนมากเท่าไร ก็ยิ่งสร้างปัญหาให้อาจารย์มากเท่านั้น” เจ้าลิงพูด
ลิงพูดแบบนี้ เด็กแดงก็พูดแบบนี้ หมาป่าเดียวดายจึงเชื่อ สะบัดหางมุดกลับเข้าวัดไปเงียบๆ ขณะเดียวกันประตูใหญ่วัดปิดเสียงดังปัง
“เถ้าแก่ หมาป่าหนีเข้าวัดไปแล้ว ทำยังไงดี?” คนหนึ่งถามเถ้าแก่ซยง
เถ้าแก่ซยงด่าทอ “มองอะไร? เข้าวัดไปจับมันมา!”
“เถ้าแก่ ไม่ใช่แล้ว ตัดระฆังไม่ได้” ตอนนี้เอง หมานจื่อยืนขึ้นบนหอระฆังและร้องเรียก
“ตัดไม่ได้? เป็นไปได้ยังไง?” เถ้าแก่ซยงทำหน้าเหลือเชื่อ ส่วนเรื่องหมาป่าเดียวดาย เขาวางความคิดไปก่อนชั่วคราว ให้ทุกคนคอยร้องเตือนแทน
เถ้าแก่ซยงขึ้นหอระฆัง มองจุดที่หมานจื่อตัดเมื่อครู่ อย่าว่าแต่ตัดไม่ขาดเลย แม้แต่รอยดำยังไม่ติด!
“เฮ้ย แปลกแล้ว ระฆังทองสัมฤทธิ์เจ๋งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร? หมานจื่อ แกตัดต่อไป ฉันไม่เชื่อเรื่องผิดธรรมชาติพวกนี้หรอก” เถ้าแก่ซยงจริงจังขึ้นมา
“คร
