ับ” หมานจื่อพยักหน้า ตัดต่อไปต่อหน้าเถ้าแก่ซยง จนหนึ่งนาที สองนาที ห้านาที สิบนาทีต่อมา
หมานจื่อหยุดมือ เถ้าแก่ซยงตรงเข้ามาตรวจสอบทันที สรุปว่าระฆังหย่งเล่อไม่เป็นอะไรเลย แบบเดิมเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น!
“นี่มัน…” เถ้าแก่ซยงมึนงง เกาหัว ไม่เข้าใจเลยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
“เถ้าแก่ ระฆังนี้ผิดธรรมชาติ ทำลายไม่ได้” หมานจื่อกล่าว
“แม่ง ทำลายระฆังไม่ได้ก็หักคานลงมา อีกเดี๋ยวค่อยคิดวิธีผลักมันลงหน้าผาทั้งๆ อย่างนี้แหละ ฉันไม่เชื่อว่าหน้าผาสูงขนาดนั้นมันจะไม่แตก!” เถ้าแก่ซยงกล่าว
หมานจื่อพยักหน้า พอเงยหน้าขึ้นก็ตาค้าง “เถ้าแก่ คานคงไม่ทำมาจากไม้หรอกนะ?”
“ไม้สิดี ไม้สิจัดการง่าย หาเลื่อยมา…อะไรนะ? ไม้! เป็นไปได้ยังไง? ระฆังร้อยตันแขวนไว้ด้วยไม้? ไม้บ้านไหนมันแข็งขนาดนี้วะ?” เถ้าแก่ซยงพลันตั้งสติกลับมาได้ ส่องไฟฉายไปที่คาน พิจารณามองดีๆ นั่นไม่ใช่ท่อนไม้กลมหรอกเหรอ! ด้านบนทาด้วยสีน้ำมัน เห็นลายเส้นได้ชัดเจน
