เดินไปได้ไม่นาน มีร่างหนึ่งปรากฏตรงหน้า สวมจีวรสีขาว หัวโล้น ประนมสองมือ ใบหน้ามียิ้มอบอุ่นราวกับสายลมใบไม้ผลิเบาๆ!
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง? ท่านไม่เป็นไร?” อิงจื่อร้องตกใจระคนดีใจ! เธอไม่รู้ทางออกจากภูเขา มีฟางเจิ้งนำทางย่อมเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง ส่วนเรื่องที่หลอกฟางเจิ้งก่อนหน้านี้ เธอคิดว่าฟางเจิ งไม่รู้ เธอก็ไม่พูดถึงเช่นกัน ย่อมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป
ทว่าแววตาลุงต๋ามืดดำลง ประสบการณ์บอกเขาว่าเดินทางกับหลวงจีนนี่ไม่ใช่เรื่องดีอย่างยิ่ง!
ลุงต๋าเอ่ยทันที “หมีล่ะ? จางจื่อล่ะ?”
ฟางเจิ้งแบมือบอก “จางจื่อผลักอาตมาล้มแล้ววิ่งไปเองแล้ว หมีไล่ตามเขาไป อมิตาพุทธ อาตมายังไม่ถึงฆาต พระพุทธองค์ปกป้อง”
“อะไรนะ? จางจื่อทำเรื่องแบบนี้เหรอ?” อิงจื่อพูดด้วยความเหลือเชื่อ
ลุงต๋ากลับยิ้มเยาะ “ทำเรื่องแบบนี้ได้ นี่มันจางจื่อจริงๆ เด็กนี่เป็นลูกหมาป่ามาตลอด เป็นพวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา” พอได้ยินฟางเจิ้งพูดแบบนี้ ลุงต๋าเองก็เชื่อ ลดความ มระแวงต่อฟางเจิ้งลงไม่น้อย แต่ไม่รู้ทำไมหลวงจีนนี่ถึงไม่ให้ความรู้สึกที่ปลอดภัยแม้แต่น้อย
“นี่…” อิงจื่อเองยังยากจะรับไหว แต่ความจริงเป็นแบบนี้ เธอจะพูดอะไรได้? ตอนนี้การออกจากภูเขาต่างหาก
