ที่เป็นเรื่องเร่งด่วน อิงจื่อเลยพูดว่า “หลวงพี่ ลุงต๋าบาดเจ็บ เราต้องอ ออกภูเขาแล้วส่งลุงต๋าไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
ฟางเจิ้งตกใจเล็กน้อยเช่นกัน เขาแค่ให้หมีดำขู่ให้กลัว แต่ไม่ได้ให้หักขาคนอื่น ทว่าเกิดเรื่องไปแล้ว เขาเลยโต้เถียงกับหมีดำที่วิ่งไปไหนไม่รู้ไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้เป็นแบบ บนี้ จึงพยักหน้าแล้วตอบกลับว่า “ไม่มีปัญหา เดินตามอาตมามา”
พูดจบ ฟางเจิ้งพาสามคนเลือกเดินไปอีกทาง ส่วนจะไปที่ใดนั้น…ผีเท่านั้นที่รู้!
เป็นอย่างที่ซ่งเอ้อโก่วว่าไว้ ฟางเจิ้งไม่เคยเข้าไปยังส่วนลึกเทือกเขาทงเทียนเลย เข้าภูเขาครั้งนี้ก็อาศัยจีวรขาวจันทร์คุ้มกาย เดินมั่วๆ ไป
ถ้าลุงต๋ารู้ว่าฟางเจิ้งนำทางแบบนี้ เดาว่าคงมีความคิดอยากจะตบเขาให้ตาย
คนเหล่านี้เดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปไม่รู้นานเท่าไร เห็นดวงตะวันใกล้จะลาลับภูเขาแล้ว ลุงต๋าจึงพูดขึ้น “ผิดทางรึเปล่า?”
ฟางเจิ้งหน้าแดง แต่ก็ยังตอบไปว่า “ฟ้าจะมืดแล้ว กลางคืนอันตรายมาก หาที่ค้างแรมชั่วคราวก่อนดีกว่า”
ลุงต๋าพยักหน้า เจ้าใบ้วางลุงต๋าลง เดินไปรอบๆ ไม่นานก็หาที่ลมเหนือพบ ก่อนหาฟืนมาจัดแคมป์ ดูชำนาญมาก เห็นได้เลยว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ อิงจื่อก็ช่วยเช่นกัน ฟางเจิ้งนั่งข้าง งลุง
