มีโอกาสรบกวนสหายอีกเยอะ ถึงตอนนั้นสหายอย่าหาว่าพวกเรายุ่งยากก็พอ” ซยงเปิ่น นซูตอบ
“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ผมยินดีต้อนรับพวกคุณเสมอ” หวังโอ้วกุ้ยพูดต่อ
“ฮ่าๆ สหายตรงไปตรงมาดี! ถือว่าเป็นงาน เอาละ ไม่พูดแล้ว พวกเราขึ้นเขาก่อนเถอะ” ซยงเปิ่นซูพูดจบก็เรียกนักท่องเที่ยวที่ลงจากรถให้เตรียมขึ้นเขา
หวังโอ้วกุ้ยยืนมองอยู่ไม่ไกล พวกซ่งเอ้อโก่วและเฉินจินยืนดูอยู่ข้างๆ
ไม่นาน คนจากกลุ่มทัวร์ด้านนั้นก็ขึ้นเขาไป
หวังโอ้วกุ้ยโบกๆ มือ “เอาละ อย่ามัวแต่ดูเลย ไปทำอะไรก็ทำเถอะ เดี๋ยวกลุ่มทัวร์จะตกใจหนีหมด แล้วผมจะเอาเรื่องพวกคุณ”
ทุกคนหัวเราะเสียงดังก่อนจะแยกย้ายไป
เพียงแต่บางคนนัยน์ตามีความสงสัยเล็กน้อย อย่างเช่นเฉินจิน!
ขณะเดียวกัน ด้านบนยอดเขา
“ศิษย์น้อง ทำไมขึ้นไปบนหลังคาอีกแล้ว? อาจารย์บอกไว้ไม่ใช่เหรอว่าห้ามนายปีนไปฉี่มั่วซั่วบนหลังคา” กระรอกเงยหน้ามองหลังคา
เด็กแดงมองบน “ฉี่ของมหาราชาก็เป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ อาจารย์ไม่รู้หรอกว่าอะไรดีไม่ดี อีกอย่าง ครั้งนี้ข้าไม่ได้ฉี่ ข้ากำลังมองดาว อ้อ จิ้งควน ท่านบินได้หรือไม่?”
“บิน?” กระรอกตาเปล่งประกายทันใด ก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์น้อง นายพาฉันบินได้เหรอ?”
“ตอนนี้ฤทธิ์ข้
