“หลวงพี่ รอเดี๋ยว หมีตามมาแล้ว!” ไกลออกไป จางจื่อกำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่งตามหลังฟางเจิ้ง ตกใจจนอุจจาระและปัสสาวะจวนจะราดแล้ว
ผลคือตะโกนคราวนี้ ฟางเจิ้งหยุดจริงๆ เอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า “ประสก ถ้าอาตมารอประสก ถ้าเกิดหมี…เอ่อ…”
ฟางเจิ้งยังพูดไม่จบ จางจื่อพลันโหดขึ้นมา ใช้เท้าถีบฟางเจิ้ง ฟางเจิ้งอาศัยจังหวะนี้กลิ้งไปบนพื้น
จางจื่อหัวเราะเสียงดัง “หลวงจีนปัญญาอ่อน ในเมื่ออยากเป็นคนดีนัก ก็เป็นคนดีให้ถึงที่สุด เป็นอาหารเย็นให้หมีไปซะ ฉันไปล่ะ!”
จางจื่อหัวเราะเสียงดังพลางวิ่งไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหันกลับมาด้วยความรีบร้อน ก็เห็นหมีตัวใหญ่ใบหน้าใหญ่เป็นพิเศษพุ่งมาตรงหน้าฟางเจิ้งพอดี เขารู้ว่าทุกอย่างไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ แล้ว จึงวิ่งหนีไปโดยไม่หันมามอง
ฟางเจิ้งลูบหัวโล้นด้วยสีหน้าจนปัญญา
ฮืดฮาด!
ไอร้อนเป่ารดที่หน้าฟางเจิ้ง เขาหันไปมอง เห็นเพียงหมีตัวใหญ่ยืนอยู่ข้างเขา กำลังมองฟางเจิ้งด้วยสีหน้าเย้ยเยาะ ก่อนแหงนหน้าขึ้นกล่าว “ไอ้ขนร่วงหน้าโง่ แกถูกทิ้งแล้ว ขยะ ที่แม้แต่เพื่อนยังทิ้งสมควรเป็นอาหารกลางวันของฉัน! ไป เริ่มมื้ออาหารได้!”
เอ่ยจบ หมีดำก็วิ่งไป ครั้งนี้วิ่งเร็วกว่าเดิม
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นยืน แม้จางจ
