ื่อจะไม่ใช่คนดีอะไร ทว่าจะให้หมีกินไปแบบนี้ ฟางเจิ้งรู้สึกว่า…เอาเปรียบเขาเกินไปหน่อย!
ดังนั้นฟางเจิ้งเลยรีบตามไป
“แกจะทำอะไรอีก?” หมีดำมองฟางเจิ้งด้วยความตื่นตัว
ฟางเจิ้งกล่าว “เจ้าหมี จะตกใจอะไร? ในสังคมมนุษย์การฆ่าคนผิดกฎหมาย ถ้านายฆ่าเขา อีกเดี๋ยวก็จะมีคนมาหานาย ยิงปืนกระหน่ำใส่นาย แล้วนายก็จะเป็นอาหารบนโต๊ะ”
ฟางเจิ้งไม่ได้โกหก ในสถานการณ์ปกติ สัตว์ป่าที่เคยกินเนื้อคนจะไม่เก็บเอาไว้ เพราะสัตว์ป่าที่เคยกินเนื้อคนจะนำสายพันธุ์ที่ไม่เคยกินมาก่อนนี้ใส่เข้าไปในเมนูอาหารของมันโดยไม ม่รู้ตัวด้วย จากนี้เมื่อเจอคนก็จะกินอีก ทั้งยังกินเยอะขึ้นเรื่อยๆ ดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ…อำนาจคุกคามซ่อนเร้นเหนือกว่าสัตว์ป่าที่ไม่เคยกินคนไปไกลโข เว้นแต่จะเป็นสายพันธุ์อันตราย ถึงจะมีสิทธิ์กำเริบเสิบสาน ทว่าหมีดำนี่ไม่ได้อยู่ในระดับสมบัติล้ำค่าของชาติ
“อะไรคือปืน? ฉันแรงเยอะ วิ่งเร็ว พวกลิงโง่สองขาปีนต้นไม้ไม่ได้อย่างพวกแกน่ะ ฉันตะปบตายมาหลายคนแล้ว!” หมีดำเอ่ยด้วยความโอหัง
ฟางเจิ้งแสยะปาก “เหอะๆ…นายมั่นใจ?”
“แต่ไอ้ขนร่วงอย่างแกไม่นับ!” หมีดำเอ่ยในฉับพลัน
พูดถึงตรงนี้ หมีดำหวนนึกถึงตอนที่เจอกับไอ้ขนร่วงสารเลวนี่ มันมีส
