้กับพื้นโดยไม่พูดไม่จา ใช้กรงเล็บใหญ่ตะปบที่หน้าอกและคอเขา ตบจนเกิดเสียงดังปึงปัง! ทว่าเจ้าตัวเล็กที่ดูผอมบางและอ่อนแอตรงหน้ากลับเหมือนเหล็ก ตีอย่างไ ไรก็ไม่ตาย ตบอย่างไรก็ไม่เป็นไร! กระทั่งไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่น้อย!
หมีดำโกรธแล้ว นี่คือการดูถูกเจ้าแห่งพงไพรแบบมันอย่างโจ่งแจ้ง! โกรธ! โกรธจัดเกินบรรยาย!
หมีดำยืนขึ้นแบบคน คำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะกระโจนเข้าไป!
แต่ไอ้สารเลวไร้ขนบนพื้นกลับพลิกตัวหันหลังให้มัน แถมยังไม่ลืมเอ่ยอีกว่า ‘ทุบหลังหน่อยก็สบายดีเหมือนกัน’
ความจริงฟางเจิ้งเองยังแปลกใจมากเหมือนกัน แม้ร่างกายเขาจะแกร่งกว่าคนธรรมดา แต่เทียบกับหมีดำแล้วต่างกันเล็กน้อยแน่นอน โดยเฉพาะระดับความแกร่งของร่างกาย ต่อให้มีจีวรขาวจันทร์ปก กป้อง แต่จีวรขาวจันทร์ไม่ได้ลดความรู้สึกเจ็บปวดลง ไม่อย่างนั้นตอนแรกที่เขากระโดดลงมาจากเขาคงไม่เจ็บก้นจนแทบจะกระโดดขึ้นฟ้า
ตามหลักแล้ว หมีดำตะปบมั่วๆ มาแบบนี้จะต้องเจ็บเจียนตายแน่ แต่ตอนนี้ เขาอึ้งที่ไม่รู้สึกเจ็บ ในทางตรงข้าม…เหมือนกับการนวดครบชุดมากกว่า สบายมาก!
ฟางเจิ้งคิดไปคิดมา ก็มีเพียงคำอธิบายเดียวคือเคาะระฆังกับกลองพร้อมเพรียง กลิ่นอายพุทธเข้าสู่ร่างกาย ทำให
