ัมผัสได้ถึงน้ำลายบนหน้า ตามด้วยกลิ่นเหม็นเนื้อเน่า กลิ่นนั้นน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง จนเกือบจะอาเจียนเสียเดี๋ยวนั้น
‘เจ้าตัวใหญ่นี่สู้ไม่ได้ก็ใช้ความน่าขยะแขยงเหรอ?’ ฟางเจิ้งพูดอย่างหน่ายใจ
หมีดำเห็นว่าใช้ลิ้นเกิดผล ไม่ว่าจะน่าขยะแขยงจริงๆ หรือไม่ สรุปก็ยังทำให้ไอ้สารเลวไร้ขนนี่ได้เห็นถึงความโหดเหี้ยมของท่านหมีได้ จึงแลบลิ้นเตรียมจะเลียอีกครั้ง
‘ยังจะมาอีก? อาตมาไม่แผลงฤทธิ์ก็คิดว่าพระพุทธองค์เป็นแมวน้อยเหรอ?’ ฟางเจิ้งเลิกคิ้วขึ้น คว้าที่ลิ้นหมีดำก่อนออกแรงกระชาก! พละกำลังฟางเจิ้งอาจสู้หมีดำไม่ได้ แต่ก็มีแรงมากพอ อจะดึงลิ้นหมีจนดำขาด แน่นอน ฟางเจิ้งไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น แต่ว่าก็ยัง…
“อูๆ…” หมีดำรู้สึกว่าลิ้นแทบจะถูกฉีกออกมา เจ็บจนน้ำตาไหลนอง ลิ้นถูกดึงไว้ จะหุบปากก็ไม่ได้ จะร้องก็ลำบาก ได้แต่ส่งเสียงแปลกๆ ออกมา
