จึงรีบเอ่ยเตือน
ฟางเจิ้งยิ้มบอก “อมิตาพุทธ สีกา พระพุทธองค์จะปกป้องอาตมาเอง งูอะไรพวกนี้ไม่ทำร้ายอาตมาหรอก”
สิ้นเสียง มีแสงสีเขียวพุ่งออกมาจากต้นไม้ ดิ่งตรงมาที่หัวโล้นของฟางเจิ้ง!
“ระวัง!” อิงจื่อร้องตกใจ
ทว่ามีคนเร็วกว่าอิงจื่อ นั่นคือลุงต๋า! มืดสั้นในมือเขาออกจากฝักในฉับพลัน และฟันไปที่งูพิษ!
ทว่ามีมือใหญ่เร็วกว่าลุงต๋า! คว้างูพิษหลบมีดในมือลุงต๋าไป ลุงต๋าหรี่ตาลง รู้ว่าเจอยอดฝีมือเข้าแล้ว! พอมองตามมือนั้นไป เห็นเพียงว่าคนที่ลงมือคือหลวงจีนซึ่งเขาดูถูก ! ส่วนงูนั่นถูกฟางเจิ้งบีบหัวไว้ในมือ ร่างบิดไปมาไม่หยุด แต่ไม่อาจดิ้นหลุดออกมาได้
“หลวงพี่มือไวมาก” ลุงต๋ามองฟางเจิ้งด้วยความตกตะลึง
ฟางเจิ้งแสดงความเคารพกลับด้วยมือเดียว “อมิตาพุทธ ขอบคุณประสกที่พร้อมลงมือช่วยเหลือ”
ลุงต๋าหน้าแดง เมื่อครู่เขาลงมือจริงๆ แต่ช่วยคนไม่สำเร็จ แถมยังเกือบฟันมือหลวงจีน ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปคงขายหน้ากันเล็กน้อย
“หลวงพี่ ส่งงูเขียวในมือท่านให้ผมเถอะ เอามาตุ๋นซุปมื้อกลางวันได้” จางจื่อว่า
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อาตมาจะฆ่าสัตว์ได้อย่างไร?”
“แต่ว่าเมื่อกี้มันจะฆ่าท่านนะ ตอนนี้ท่านฆ่ามัน ก็ถือว่าหายกันไม่ใช่เหรอคะ?
