” อิงจื่อถาม
ฟางเจิ้งยิ้ม “คนกับงูจะมีความรู้ความอ่านเหมือนกันได้ยังไง” เอ่ยจบฟางเจิ้งก็พูดกับงูเขียว “เจ้าตัวน้อย ตัวยังเล็ก แต่ความทะเยอทะยานไม่เบา นายกัดอาตมา หรือคิดว่าจะกินอาตมาได ด้? วันหลังถ้ากล้าบุ่มบ่ามมาอีก อาตมาจะไม่ให้อภัยนาย รีบไปซะ แล้วอย่าลอบจู่โจมใครอีก”
“ฮ่าๆ…หลวงพี่ ท่านพูดกับงู มันจะเข้าใจเหรอคะ” อิงจื่อเม้มปากหัวเราะ
“เคยเจอพวกแสร้งทำตัวลึกลับมาก็เยอะ แต่แสร้งได้ขนาดนี้ ฉันเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก” จางจื่อหัวเราะเช่นกัน แม้ฟางเจิ้งมือเร็วมาก เหมือนว่าจะมีฝีมือแก่กล้า แต่ทำแบบนี้ยังทำให้ เขารู้สึกว่าน่าหัวเราะ
ทว่าต่อมา เขากลับหัวเราะไม่ออก
เมื่อเห็นงูเขียวพลันยกตัวขึ้นโค้งตัวแสดงความเคารพฟางเจิ้งราวกับคน ทำสามครั้งแล้วถึงหมุนตัวมุดหายเข้าไปในพุ่มหญ้า จากไปแล้ว!
“ไอ้บ้า เมื่อกี้นี้เหมือนว่างูนั่นจะทำความเคารพเลย…” จางจื่อทำหน้ามึนงง
อิงจื่อกลืนน้ำลายลงคอ “คงไม่ใช่ว่ามีสติปัญญาหรอกนะ? ลุงต๋า นี่มันเกิดอะไรขึ้น ลุงอธิบายหน่อยสิ?”
มุมปากลุงต๋ากระตุกเล็กน้อย เขาก็อยากอธิบายเหมือนกัน เขามีความรู้กว้างขวางก็จริง แต่ไม่เคยเห็นเรื่องประหลาดแบบนี้! นอกจากงูมีสติปัญญา ไม่ก็หลวงจีนนี่เป็นปีศาจ เขาไ
