“ไม่มีอะไร ลงเขามาเดินเล่นน่ะ ได้ยินว่าที่บ้านประสกวันนี้มีแขกพิเศษหลายคน จริงเหรอ?” แน่นอนว่าฟางเจิ้งไม่ได้มาเดินเล่นมั่วซั่ว พวกลุงต๋าให้ความรู้สึกที่ไม่ดีมากกับเขา ด้วย ความกังวลเลยลงมาดู
“พิเศษอยู่นิดๆ จริงครับ คนพวกนี้ดูไม่เหมือนคนในเมืองแท้ๆ ตามตัวมีกลิ่นคาวดิน เหมือนพวกมุดอยู่ในภูเขาทุกวันมากกว่า” ซ่งเอ้อโก่วบอกสิ่งที่ตนวิเคราะห์ให้ฟางเจิ้งฟัง
ฟางเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นประสกซ่งหมายความว่าคนพวกนี้อาจจะทำอะไรบางอย่าง?”
“เหอะ ท่านถามถูกคนแล้ว ถึงผมจะไม่ได้ร่ำเรียนไม่มีวิชา แต่ก็เพราะไม่ได้เรียนนี่แหละถึงเรียนรู้เรื่องวิถีนอกรีตอยู่บ้าง คนที่มุดอยู่ในร่องหุบเขาเป็นประจำจะเป็นใครไปได้ นักว วิทยาศาสตร์เหรอ พวกเขาไม่เหมือนเลย ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ก็เป็นหนูดิน สุภาพหน่อยเรียกว่าจอมโจรสุสาน หรือเรียกแบบฟังยากเลยก็หัวขโมยสุสาน! ฟังยากไปกว่านั้นคือพวกสารเลวขุดหลุมศ ศพบรรพบุรุษคนอื่น พวกกากเดนอาชญากรรมขายโบราณวัตถุ” ซ่งเอ้อโก่วว่า
ฟางเจิ้งพูด “อ้อ ประสกมีหลักฐานเหรอ”
“ไม่มีอยู่แล้ว แต่ผมพอมีสายตาอยู่บ้าง ทว่านี่เป็นการคาดเดาของผม ยืนยันไม่ได้ อ้อเจ้าอาวาส ผมไม่คุยกับท่านละ ผมต้องหาคนนำทางขึ้นเ
