เทียนตะลึงค้างเป็นไก่สลักไม้ ยากจะจินตนาการได้ว่านี่เป็นวิชายุทธ์ระดับใดกัน เสียงไชโยโห่ร้องดังมาจากข้างๆ และดึงความคิดของเขากลับมาในโลกของความเป็นจริง
“มหาเทพผานกู่ลงมือแล้ว!”
“เป็นผานกู่สำแดงอิทธิฤทธิ์แห่งเทพ!”
“ดีเหลือเกิน เผ่าสวรรค์จงเจริญหมื่นปี ผานกู่จงเจริญหมื่นปี!”
“สวรรค์ พวกเราจะชนะแล้วหรือ”
“นี่จะต้องเป็นอิทธิฤทธิ์แห่งเทพแน่นอน เป็นเทพลงทัณฑ์เป็นแน่แท้ เผ่าสวรรค์กำลังคุ้มครองพวกเรา!”
ครั้งนี้ชิงเทียนไม่ได้โมโหแต่กลับรู้สึกตกตะลึงยิ่งนัก ผานกู่แห่งเผ่าสวรรค์กำลังคุ้มครองเผ่ามนุษย์อยู่จริง เช่นนั้นผานกู่จะแข็งแกร่งเท่าใดกัน หากเขาแข็งแกร่งทัดเทียมจักรพรรดิยุทธ์ จะมีพละกำลังยิ่งใหญ่เช่นนี้หรือไม่
ฟ้าดินเกิดเสียงดังสนั่นไม่หยุดหย่อน สัตว์ปีศาจถูกสังหารไปตัวแล้วตัวเล่า และมีอีกจำนวนมากที่พากันเผ่นหนีไปทุกทิศ แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นการไล่สังหารของลำแสงสีขาวไปได้แต่อย่างใด แม้แต่เมฆปีศาจบนท้องฟ้าก็ยังถูกพัดจนกระจายตัวออก แสงตะวันสาดส่องลงมายังแดนมนุษย์ นำแสงสว่างมาสู่แดนมนุษย์ ภยันตรายที่ส่งผลต่อคนหลายล้านคนจึงถูกขจัดไปได้เช่นนี้
ชิงเทียนเหม่อค้าง
เขาไม่เชื่อเรื่องภูตผีเทวดา เชื่อแต่เรื่องพลังยุทธ์เท่านั้น แต่สิ่งที่ได้พบเห็นในวันนี้ ทำให้เขาไม่อาจคลางแคลงได้ว่าผานกู่ไม่ใช่เทพ ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งอีกเพียงใดก็ไม่มีทางจะสังหารสัตว์ปีศาจจำนวนมหาศาลได้อย่างแม่นยำ โดยที่ไม่ได
