เบ้า เขาอยากตะโกน อยากร้อง อยากให้สองคนนั้นหันกลับมา พาเขาไปด้วย! เขาไม่อยากถูกทิ้ง เขาไม่อยากถูกทิ้ง! เขาอยากกลับบ้าน! เขาอยากมีพ่อแม่ !
ความคับอกคับใจไร้ที่สิ้นสุดและความเจ็บปวดไม่มีจบสิ้นหลั่งทะลักออกมา ฟางเจิ้งร้องไห้เป็นคนเจ้าน้ำตา!
ตีครั้งที่สาม ประหนึ่งพายุฝนกระหน่ำ!
เสียงกลองขุยหนิวนี้ต่างกับเสียงกลองอื่น กลองอื่นจะมีความชอบธรรมแฝงในความยิ่งใหญ่ แต่เสียงกลองนี้กลับเหมือนฟ้าผ่าดังสนั่น เสียงคำรามสัตว์ร้าย เสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาต! เ เสียงแสบแก้วหู ไม่น่าฟัง คล้ายกับจะฉีกร่างคน!
เมื่อเข้าถึงหูฟางเจิ้งกลับเหมือนมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายปีศาจคู่หนึ่งควักลงกลางใจเขา ขุดความเจ็บปวดทั้งหมดที่ซ่อนในส่วนลึกจิตใจออกมา ทรมานฟางเจิ้ง!
ภาพที่สองปรากฏขึ้น นั่นคือภาพที่หลวงตาหนึ่งนิ้วปล่อยมือจากไป!
‘ฟาง…’ ทว่าฟางเจิ้งกลับได้ยินคำพูดหลวงตาหนึ่งนิ้วไม่ชัด ทัศนวิสัยเขาเลือนราง ได้ยินไม่ชัดเจน แต่ความเจ็บปวดที่สูญเสียญาติผู้ใหญ่ไปนั้นกลับทำให้เขาเจ็บปวดถึงขั้วหัวใจ!
ไม่มีบุพการี มีเพียงภิกษุชราที่เป็นดั่งบุพการีอยู่เคียงข้าง แต่เขาก็จากไปเช่นกัน ช่วงเวลานี้ฟ้าดินกว้างใหญ่ แต่กลับหาบ้านของตนไม่พบ ฟ้าดินกว้างใหญ่
