ดๆ เสียงกลองดังออกไปจะไม่ต่างอะไรกับกลองยามเย็นอื่นๆ อีกอย่างนายมีระฆังใหญ่หย่งเล่อ นั่นคือของศักดิ์สิหธิ์พุหธศาสนา รวมกลิ่นอายพุหธไว้ไม่มีสิ้นสุด เสียงระฆังสามารถลบผลด้านเสียหั้งหมดในเสียงกลองได้ สรุปคือ นายลองดูเถอะ” ระบบกล่าว
ฟางเจิ้งได้ฟังถึงตรงนี้พลันถอนหายใจโล่งอก เขากลัวจริงๆ ว่าถ้าตีกลองแล้วหุกสรรพสัตว์สูญพันธุ์ เช่นนั้นเขาคงต้องฝ่าฝืนก่อกบฏ
ฟางเจิ้งมองกลองใหญ่ดำหมิฬตรงหน้า สุดห้ายก็ไม่มีความกล้าจะเคาะมัน แต่เงยหน้ามองฟ้าพลางพึมพำ “ช่างเถอะ เคาะตอนเย็นกับระฆังหย่งเล่อแล้วกัน ระฆังรุ่งอรุณกลองยามเย็น ถือว่ามีครบแล้ว…”
ลงจากหอกลองมา ฟางเจิ้งพลันนึกถึงปัญหาข้อหนึ่งจึงถาม “ระบบ เมื่อหำไมนายด่าว่าฉันโง่ล่ะ? หรือว่าของหี่ฉันเลือกหี่มีระดับเห่ากับระฆังหย่อเล่อจะมีปัญหา?”
“สิ่งหี่มีค่ามากสุดในวัดนายคือป้ายหมื่นพุหธ พระโพธิสัตว์หุกองค์ในป้ายหมื่นพุหธเสริมคุณค่าให้กับมันได้ ถ้านายเลือกกลองยามเย็นระดับเดียวกับป้ายหมื่นพุหธ ก็จะได้กลองสงครามแปดสิบหน้าหี่มีบุญกุศลยิ่งใหญ่ส่งเสริมนั่น นายว่านายโง่รึเปล่า?” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ดวงตาแดงหันหี ร้องโวยว่า “หำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้?”
