ะหาเงินได้ แต่ก็เสียอะไรไปมาก
คนท้องถิ่นมองระบำคู่แบบนี้ แล้วคนนอกจะมองระบำคู่ยังไง? เกรงว่าแม้แต่งานกรรมกรก็ยังไม่ใช่?”
ได้ฟังดังนั้นจ้าวอู่ก็เงียบ ก้มหน้าลง ใช้สองมือขยี้ศีรษะ เอ่ยเศร้าๆ ว่า “มีวิธีอะไรด้วยเหรอครับ? ผมรู้จักอาจารย์ที่ยืนหยัดเล่นละครแบบถูกต้องกลุ่มหนึ่ง ต่อให้เป็นพวกเขาท ที่ตอนนั้นยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้ไม่มีงานให้เล่นแล้ว ได้แต่ละทิ้งความฝันเพื่อความอยู่รอด นี่คือความจริง”
ฟางเจิ้งยิ้ม เงยหน้ามองฟ้า นกนางแอ่นตัวหนึ่งบินลงมาบนกิ่งไม้
ฟางเจิ้งพูดว่า “ประสก เห็นไหมนั่นอะไร?”
“นกนางแอ่น” ภรรยาจ้วอู่ตอบกลับตามจิตใต้สำนึก
ฟางเจิ้งยิ้มบอก “นกนางแอ่นมีนิสัยเป็นยังไง?”
จ้าวอู่ไม่เข้าใจว่าฟางเจิ้งจะพูดอะไร แต่ตอบไปว่า “ย้ายถิ่นฐานมั้งครับ”
“ย้ายถิ่นฐานจริงๆ เข้าหน้าหนาวก็จะบินไปทางใต้ ถ้าเขาบินไปทางใต้ไม่ไหวจะทำยังไง?” ฟางเจิ้งถาม
“หนาวตาย” จ้าวอู่พูดถึงตรงนี้ก็ตัวสั่น ยิ้มเจื่อนๆ ว่า “ผมก็คือนกนางแอ่นที่ใกล้จะหนาวตายตัวนั้น”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าก่อนชี้นกกระจอก “แล้วทำไมมันถึงไม่แข็งตาย?”
“ขนยาวหน้าหนาว กันความหนาว” ภรรยาจ้าวอู่ตอบ
ฟางเจิ้งพยักหน้า “ใช่ ขนยาวหน้าหนาว ต้านหนาว ไม่ต้องจากบ้านไกลเมือง
