่แพร่งพรายออกไป ก็จะถูกคนตั้งใจเอาไปใช้ประโยชน์แน่ ธุรกิจของเขาถือว่าจบสิ้นแล้ ว
พอได้ยินฟางเจิ้งพูดแบบนี้ สองคนก็ถอนหายใจโล่งอก
สามคนนั่งบนพื้น จ้าวอู่ถอนหายใจ “สาบาน ถึงที่ผมพูดเมื่อกี้จะไม่น่าฟัง แต่ว่า…ความจริงก็เป็นแบบนี้ ไม่ใช่แค่ผม ผมรู้ว่านักแสดงระบำคู่หลายคนก็เป็นแบบนี้ พวกเราอยากแสดงสิ่ งที่ดีๆ แต่ว่าไม่มีใครดู ท่านก็เห็นแล้ว ทุกคนชอบแบบนั้น…”
ฟางเจิ้งกล่าว “ประสก อาตมาเห็นแล้ว แต่ว่าระบำคู่เดินมาถึงวันนี้ได้ ประสกเองก็มีความรับผิดชอบที่ไม่อาจปฏิเสธได้”
“ผม…” จ้าวอู่อยากโต้เถียง กลับพบว่าเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาสงบนิ่งและเป็นมงคลคู่นั้นแล้ว เขาไม่อาจหน้าด้านพูดออกมาได้
ฟางเจิ้งพูดต่อ “เมื่อก่อนแม้ละครจะถูกวิจารณ์ว่าเป็นงานกรรมกร แต่ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหรือเรา ถ้าเป็นนักแสดงแล้ว โดยเฉพาะนักแสดงที่มีชื่อ มีชื่อเสียงในท้องถิ่นหนึ่ง นั่นเป็นเร รื่องมีเกียรติแก่บรรพบุรุษ แต่ประสกดูตัวเองที ประสกเองก็เป็นนักแสดงที่มีชื่อในแปดหมู่บ้านสิบลี้ ทว่าประสกกลับเข้าสุสานบรรพบุรุษไม่ได้ ตอนนี้อาตมาได้ยินคำพูดประโยคหนึ่งบ่ อยที่สุดว่า ที่บ้านมีคนร้องระบำคู่ ตายไปจะเข้าสุสานบรรพบุรุษไม่ได้! แม้ทั้งสองจ
