ู่ดีจะตาย ทำไมถึงเดินบนเส้นทางนี้…”
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณเปลี่ยนได้นะ ลุกขึ้นเถอะ พวกเอ้อจื่อรับหน้าอยู่ พวกเขาแสดงเสร็จแล้วเราก็ต้องขึ้นไป” ภรรยาจ้าวอู่พูด
จ้าวอู่ถอนหายใจ ลุกขึ้นพูด “เฮ้อ…”
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไป ประนมสองมือ “อมิตาพุทธ”
เมื่อเสียงสวดดังขึ้น จ้าวอู่ตกใจจนกระโดดขึ้น เห็นว่าเป็นฟางเจิ้ง สองคนพลันหน้าแดง จ้าวอู่เอ่ยด้วยความกระดากอาย “หลวงพี่ ขอโทษครับ ผม…ผมเพิ่ง…”
“อมิตาพุทธ ประสกมีความกตัญญู อาตมาเห็นแล้ว แต่คำพูดของประสก อาตมาไม่เห็นด้วย เลยออกมาอยากคุยกับประสก” ฟางเจิ้งยิ้ม
จ้าวอู่มองหลวงจีนจีวรขาวรูปนี้ รอยยิ้มอบอุ่นดั่งแสงตะวัน ความรู้สึกอึดอัดในใจแต่เดิมทีหายไปโดยไม่รู้ตัว สบายขึ้นมาก จ้าวอู่รู้จักฟางเจิ้ง เขาไปๆ มาๆ ในละแวกหมู่บ้านใกล้เคียง งตลอดปี ไม่มีทางไม่รู้จักคนมีชื่อเสียงคนนี้ ทว่าเขาไม่เคยไปวัดเอกดรรชนีเลยไม่เคยเจอฟางเจิ้ง วันนี้ขึ้นเวที คนแรกที่เขาเห็นคือฟางเจิ้ง ตอนนี้ถือว่าได้เจอหน้าครั้งแรก ได้สั มผัสใกล้ๆ
ภรรยาจ้าวอู่ว่า “หลวงพี่คะ เมื่อกี้ที่พวกเราบ่น ท่าน…”
“สีกาวางใจ อาตมาจะไม่บอกกับใครถึงสิ่งที่ได้ยินในวันนี้” ฟางเจิ้งรู้ว่าถ้าคำพูดจ้าวอู่เมื่อครู
