ทุกคนหัวเราะอีกครั้ง ผู้หญิงหลายคนตะโกนว่า “พวกเรามาสามีมา แต่ก็จะมาดูผู้ชาย!”
จ้าวอู่เห็นดังนั้นก็พูดด้วยท่าทีโกรธแค้นสุดขีด “ไอ้ผู้ชายพวกนี้ได้กวดวิชากันบ้างรึเปล่า! พวกคุณนี่นะ…ทำให้ผู้ชายขายหน้า! ไม่ได้โม้นะ อย่ามองว่าผมเป็นคนไม่เอาไหน แต่อยู่ บ้านผมน่ะยิ่งใหญ่ คำพูดใหญ่สุด! ผมบอกว่ากินข้าว ภรรยาก็จะไปทำทันที ผมบอกว่าใส่เสื้อผ้า!”
“ทำไม!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น!
ต่อมาผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังเวที จ้าวอู่ตะโกนว่า “ก็จะใส่ให้เธอไง!”
จากนั้นจ้าวอู่คุกเข่าลง…
ทุกคนหัวเราะจนตัวเป็นก้อนกลม…
“อาจารย์ นี่คือระบำคู่รึ? เหตุใดสองคนถึงไม่หมุน? ข้ายังคิดว่าสองคนตัวติดกัน หมุนเหมือนใบพัดอะไรแบบนั้น แล้วก็ลอยตึกๆๆ ขึ้นฟ้าไป” เด็กแดงนั่งอยู่ข้างฟางเจิ้งกินเมล็ดแตงโ โม ดื่มน้ำอัดลม ถามด้วยท่าทีเล่นๆ
ฟางเจิ้งมองค้อนเขาไปที “สมองเป็นสิ่งดี นายให้มันเติบโตมากกว่าหน่อยนี้ไม่ได้เหรอ?”
เด็กแดงเอ่ยด้วยความคับอกคับใจ “ข้าก็คิดแบบนี้นี่…”
“อาจารย์ ระบำคู่คืออะไรกันแน่” กระรอกนั่งยองบนบ่าฟางเจิ้งอย่างน่ารักพลางถามตาม
ฟางเจิ้งยิ้ม “ระบำคู่น่ะมีการแบ่งเป็นโบราณและปัจจุบัน ระบำคู่เมื่อก่อนเรียกว่าระบำด
