อด้อยตนเองและยืนหยัดว่าหัวใจสำคัญของตนจะไม่เปลี่ยนแปลงนั้น มันก็แทบจะห หลอมรวมกับละครท้องถิ่นทั้งหมดของจีน
คนที่พูดละครตลกจะต้องพูด เรียนการแสดงท้องถิ่นต่างๆ เล่นตลกและร้องเพลงได้ แต่นักแสดงระบำคู่ไม่เพียงแต่ต้องเรียนร้อง พูด ทำและเต้น แต่จะต้องมีคนหนึ่งมีไม้เด็ด เรียกกันว่าส สี่วิชาหนึ่งไม้เด็ด! ไม้เด็ดนี่รวมถึง ‘ศิลปะยอดเยี่ยม’ อย่างเช่นผ้าเช็ดหน้า พัด ไม้กระดานใหญ่และแผ่นไม้เป็นต้น ทว่าตอนนี้มีการแข่งขันสูง จะพึ่งศิลปะเก่าแก่หรือไม้เด็ดเก่าๆ ก็ไม่ ไหวแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงศึกษาไม้เด็ดต่างๆ อย่างเช่นวิชาตัวอ่อน รำมวยจีนตีลังกาสูงสามเมตรเป็นต้น…เพื่อเรียกผู้ชมให้มามากขึ้น ดังนั้นการเป็นนักแสดงระบำคู่ที่ดีน่ะยาก…
แน่นอน เพราะระบำคู่ต้องเรียนทุกอย่าง ต้องเล่นทุกอย่าง จึงมีแบบที่ไม่ชัดเจน พูดเรียนรู้เล่นตลกร้องเพลงเทียบกับปรมาจารย์เล่นตลกจริงๆ แล้ว เทียบไม่ติดเลย ร้องเพลงก็สู้นักร้องมื ออาชีพไม่ได้ เล่นไม้เด็ดก็สู้นักกายกรรมไม่ได้ แต่ว่าพวกเขาชนะในด้านความสามารถรอบตัว ทำเป็นทุกอย่าง ต้องมีสักอันที่นายชอบ”
“อาจารย์ ในเมื่อระบำคู่ดีแบบนี้ ทำไมท่านไม่ให้พวกเราดู?” เด็กแดงถามด้วยความไม่เข้าใจ
ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “
