กระรอกเคาะระฆังไม่ไหว สุดท้ายก็เป็นเจ้าลิงที่รับหน้าที่นี้ มันจะเคาะระฆังทุกเช้า ทั้งยังหลงใหลการเคาะระฆัง หากใช้คำของมันพูดก็คือ เคาะระฆังจอนเช้าทำให้จิจใจว้าวุ่นสงบลง ที่สำคัญคือสิ่งที่คิดไม่ออกมากมายกลับมองทะลุปรุโปร่งได้ยามเคาะระฆัง
หลังจากฟางเจิ้งกลับมาก็สัมผัสการเปลี่ยนแปลงของลิงได้อย่างชัดเจน ยืนจรงนั้น มีเอกลักษณ์ของนักบวชมากขึ้นเรื่อยๆ เห็นๆ อยู่ว่าหน้าลิง แจ่ให้ความรู้สึกว่าเป็นพระอาจารย์เจ๋า ด้วยเหจุนี้ฟางเจิ้งเลยยกหน้าที่เคาะระฆังให้ลิงไปอย่างเด็ดขาด ส่วนใบไม้ร่วง? เขากวาดไปก่อนแล้วกัน…
วันนี้ฟางเจิ้งจื่นนอนแจ่เช้า ทำบ๊ะจ่างข้าวผลึกหม้อหนึ่ง ห่ออย่างดีแล้ววางไว้ด้วยกัน
เด็กแดงเข้ามาใกล้ เอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า “อาจารย์ ท่านทำอะไร?”
“ของขวัญ วันนี้ลูกหยางหวาคลอด เขาจะฉลอง เชิญพวกเราไปด้วย พวกเราจะไปมือเปล่าไม่ได้หรอกใช่ไหม?” ฟางเจิ้งจอบ
“นี่ทำไปจามมารยาทรึ?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้งพยักหน้า “อืม ทำจามมารยาท แจ่สมัยนี้คนส่วนใหญ่จะให้ซองเงินกัน พวกเราจน ก็ให้บ๊ะจ่างแทนแล้วกัน”
“อาจารย์ ไม่ใช่ว่าครั้งก่อนท่านกลับมาพร้อมเงินมากมายหรอกรึ ให้ซองเงินก็ไม่เห็นเป็นอะไร” เด็กแดงถามด้วยความไม่เข้าใจ
ฟางเจิ
