รกันแน่”
เฉินเกอก็ได้ถามขึ้นในใจ ด้วยความตกใจอีกครั้ง
“ส่วนเรื่องที่สองคือ ฉันได้รับคำสั่งจากนายท่าน ให้มารับนายไป แต่ว่า โสมพันปีนี้จะมีประโยชน์ต่อนายมาก เดี๋ยวฉันจะให้ตงหนานซีเป่ยคอยอารักษ์ขาข้าง ๆ นาย เมื่อถึงเวลาแล้ว พวกเขาจะพานายไปเอง”
“ตงหนานซีเป่ย”
“อยู่นี่ครับ”
“ช่วงนี้ พวกนายคอยเฝ้าดูความปลอดภัยให้เฉินเกอแล้วกัน รอฟังคำสั่งเขา เมื่อได้โสมพันปีแล้ว ค่อยนำตัวเขาไปพบนายท่าน”
ชายชุดดำได้สั่งการไว้
“ครับผม”
หลังจากที่ชายชุดดำนั้นพยักหน้า ก็ได้เตรียมตัวที่จะจากไป
“เดี๋ยว ๆ นายท่านของพวกนายคือใคร”
เฉินเกอ ใช้มือกุมที่หน้าแล้วถามด้วยอาการอยากรู้
การโดนตบไปที่หน้าสองครั้งนั้น กลับทำให้เฉินเกอนั้น ถึงกลับมีเลือดกลบปาก
“เมื่อถึงเวลา เดี๋ยวนายก็จะรู้เอง”
ชายชุดดำพูดทิ้งท้ายไว้แค่นี้ จากนั้น เขาก็ได้จากไป
แปลกจริง ๆ
ชายชุดดำเหล่านี้ ฝีมือไม่ธรรมดาและก็ไม่เคยเจอมาก่อนด้วย คนของตระกูลโม่เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว ฝีมือก็ยังต่างกันอยู่มาก
นอกเสียจากว่า บนโลกนี้ยังจะมีคนที่ฝีมือดีกว่าตระกูลโม่
เฉินเกอกำลังวิเคราะห์
หากว่าฉินโป๋อยู่ข้าง ๆ ตัวเองก็คงจะดี เขาคงรู้แน่ ว่าคนเหล่านี้มีฝีมืออยู่ระดับไหน
และอารักษ์ขาตงหนานซีเป่ยทั้งสี่คนนี้ นอกจากพยักหน้าและส่ายหน้าแล้ว อย่างอื่นก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เฉินเกอฟังเลย
ทำเอาเฉินเกอเองแทบจะหมดปัญญา
เหมือนว่า คงต้องรอเจอกับนายท่านของพวกเขาเท่านั้น ถึงจะรู้ว่า
